Organo della basilica di San Pietro in Vaticano, Organy piszczałkowe w bazylice św. Piotra, Watykan
Organy Tamburiniego w Bazylice Świętego Piotra mają 76 głosów rozłożonych na czterech manuałach i pedałach. Instrument zajmuje znaczące miejsce w architekturze wnętrza bazyliki i istotnie przyczynia się do akustyki tej ogromnej świątyni.
Pierwszy udokumentowany organy w starej bazylice pojawiły się w XIV wieku, a cztery instrumenty zostały zarejestrowane w XV wieku. Po przebudowie bazyliki organy były wielokrotnie odnawiane, aby spełniać zmieniające się potrzeby liturgiczne.
W bazylice znajduje się pięć organów piszczałkowych: główne Tamburiniego za filarami chóru, dwa naprzeciw siebie w kaplicy Chóru (Morettini 1887, Tamburini 1974), organy Morettiniego z 1914 r. w kaplicy Najświętszego Sakramentu oraz przenośne organy Walckera podarowane Janowi Pawłowi II w 1985 r. Frescobaldi został organistą bazyliki w 1608 r., gdy stały tam trzy organy.
Organy główne stoją w dwóch częściach za filarami chóru, dlatego lepiej słychać je z nawy i transeptu niż przy absydzie. Trzymanuałowa konsola radiowa dostarczona przez Mascioni w 2002 roku pozwala grać na nich z innego miejsca bazyliki. Dwa organy kaplicy chórowej stoją naprzeciw siebie za jednakowymi szafami.
W 1875 roku Aristide Cavaillé-Coll zaprojektował organy o pięciu manuałach i 124 registrach na ścianę wschodnią, lecz Pius IX odpowiedział tylko „suspendimus organa nostra”. Makieta w skali 1:10 pokazana Leonowi XIII w 1887 roku wciąż leży w magazynie u stóp kopuły. Projekt Charles'a Mutina z 1910 roku, 153 registrów i 10 603 piszczałek, przyniósł 60 000 franków, wydanych później na posadzkę chóru.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 354 współtwórców z całego świata.
