Northwest Territories Legislative Building, Budynek rządowy w Yellowknife, Kanada

Budynek Zgromadzenia Ustawodawczego Terytoriów Północno-Zachodnich to dwupiętrowa konstrukcja nad jeziorem Frame w Yellowknife, ukończona w 1993 roku. Ma dwie okrągłe sale, Great Hall i Caucus Room, i jest pokryty panelami cynkowymi, materiałem wydobywanym na Terytoriach. Wnętrze zdobią klonowe sufity i łupkowe podłogi, a przeszklone od podłogi do sufitu okna Great Hall wychodzą na zadrzewiony dziedziniec.

Królowa Elżbieta II otworzyła budynek w 1994 roku, stanowiąc przełom w zarządzaniu terytorialnym po latach administracji z innych lokalizacji. To otwarcie symbolizowało nową erę lokalnej samodzielności i reprezentacji dla Terytorium Północno-Zachodniej.

Sala i Sala Caucus są okrągłe, aby wspierać rządzenie przez konsensus; członkowie siedzą bez podziałów partyjnych. Kabiny tłumaczeniowe otaczają salę i zapewniają tłumaczenie symultaniczne na 11 języków urzędowych terytoriów. Przezroczysty fryz szklany Warrena Carthera z Winnipeg i Angusa Cockneya z Yellowknife rozprasza światło dzienne, a ręcznie obrobiona ściana z cynku za fotelem przewodniczącego, wykonana z Letią Lewis i Johnem Farceyem Jr., nawiązuje do okolicznych form skalnych.

Budynek stoi na brzegu jeziora Frame, między skałami Tarczy Kanadyjskiej, torfowiskiem i istniejącymi drzewami. Okna Wielkiej Sali od podłogi do sufitu wychodzą na zadrzewiony dziedziniec; otwierane panele wentylacyjne w każdym biurze członka pozwalają regulować dopływ świeżego powietrza. W poprzednich siedzibach oferowano publiczne zwiedzanie przestrzeni legislacyjnych, dlatego przed wizytą warto sprawdzić aktualny harmonogram obrad Zgromadzenia.

Skóra niedźwiedzia polarnego na stole Zgromadzenia jest egzemplarzem zastępczym. Oryginał, wypożyczony ze zbiorów Hudson's Bay Company w Winnipeg, skradziono pewnej nocy na początku sierpnia 1985 roku w Yellowknife Inn, gdzie obradowało wtedy Zgromadzenie. Złodzieje zostawili kieł narwala i inne skóry; wycenionej na 10–15 tys. dolarów kanadyjskich skóry nigdy nie odnaleziono. Ludy Pudluk, ówczesny deputowany Arktyki Wysokiej, ofiarował obecną przy otwarciu budynku w 1993 roku.