Stikine Icecap, Pole lodowe w Górach Nadbrzeżnych, Kolumbia Brytyjska.

Stikine Icecap to rozległe pole lodowe na granicy Alaski i Kolumbii Brytyjskiej w paśmie Boundary Ranges Gór Przybrzeżnych, po stronie amerykańskiej zarządzane przez Tongass National Forest i obszar Stikine-LeConte Wilderness. Jest polem macierzystym lodowców LeConte i Sawyer na Alasce oraz Great Glacier w Kanadzie, a także zasila rzekę Taku na północy oraz rzekę Stikine na południu i zachodzie.

Pole lodowe Stikine leży na granicy Alaski i Kolumbii Brytyjskiej. Przybliżona linia, do której Stany Zjednoczone rościły sobie prawo przed rozstrzygnięciem granicy Alaski w 1903 roku, biegnie wzdłuż niewielkiego pasma Boundary, wschodniego odgałęzienia gór pola lodowego; lodowce Mud i Flood, które podobnie jak Great Glacier schodzą do dolnego Stikine, tworzą jego krawędzie.

Nazwa Stikine pochodzi z języka Tahltan i odnosi się do wielkiej rzeki wypływającej z tego lodowego płaskowyżu w kierunku Pacyfiku. Lud Tahltan, który wciąż zamieszkuje ten region, uważa ten obszar za część swojego odwiecznego terytorium.

Dotarcie na to pole lodowe wymaga poważnego doświadczenia alpejskiego, odpowiedniego sprzętu wspinaczkowego i profesjonalnego przewodnika, ponieważ teren jest odległy i wymagający. Miesiące letnie oferują najbardziej stabilne okno pogodowe, choć warunki mogą się szybko zmieniać, dlatego przygotowanie jest kluczowe.

Granitowe szczyty i iglice pola lodowego porównywano do północnoamerykańskiej Patagonii; najbardziej znane to Devils Thumb, Witches Tits, Cat's Ears i Burkett Needle. Jon Krakauer samotnie wszedł na Devils Thumb i obozował na polu lodowym, co opisał w Into the Wild. Najwyższym szczytem jest Mount Ratz, 3136 m, w Kolumbii Brytyjskiej.