Delta–Mendota Canal, Kanał irygacyjny w Dolinie San Joaquin, Kalifornia, Stany Zjednoczone.

Kanał Delta–Mendota to 117-milowy (188 km) akwedukt Central Valley Project Urzędu Rekultywacji, ukończony w 1951 r. Zaczyna się przy stacji pomp C.W. Bill Jones koło Tracy, która podnosi wodę z delty o 197 stóp (60 m), biegnie wzdłuż zachodniego skraju doliny San Joaquin równolegle do akweduktu Kalifornijskiego, a za zbiornikiem San Luis skręca na wschód i kończy się w Mendota Pool na rzece San Joaquin.

System kanałów został ukończony w 1951 roku w ramach projektu Central Valley Project w celu wspierania rosnących potrzeb rolniczych i zapotrzebowania na wodę w Kalifornii. Odpowiadał na rosnącą potrzebę irygacji w miarę szybkiego rozwoju rolnictwa w regionie.

Nazwa kanału pochodzi od jego dwóch końców: delty Sacramento–San Joaquin, gdzie wodę podnosi przepompownia C.W. Bill Jones, oraz zbiornika Mendota na rzece San Joaquin. Woda kanału zastępuje wody San Joaquin kierowane przy zaporze Friant do kanałów Madera i Friant-Kern; ta wymiana praw do wody utrzymuje rolnictwo zachodniej części doliny.

Kanał można śledzić na całej długości 117 mil z dróg, które go przecinają w hrabstwach Alameda, San Joaquin, Stanislaus, Merced i Fresno. W pobliżu Tracy łączy go z akweduktem kalifornijskim Intertie – dwie rury o średnicy 108 cali i długości 500 stóp. Woda trafia do zbiornika O'Neill Forebay, zanim zostanie przepompowana do zbiornika San Luis przez elektrownię Gianelli.

Blisko Mendota teren opadł o około 9 metrów między 1925 a 1977 rokiem z powodu intensywnego pompowania wód gruntowych. To osiadanie znacząco wpłynęło na sposób budowy kanału i jego funkcjonowanie dzisiaj.