Avalon Ballroom, Sala koncertowa w Polk Gulch, San Francisco, Stany Zjednoczone

Avalon Ballroom zajmował dwa najwyższe piętra budynku z 1911 roku przy 1268 Sutter Street, a wejście prowadziło od Sutter Street. Wnętrze otaczał L-kształtny balkon wzdłuż południowej i zachodniej ściany pierwszego piętra, a parkiet taneczny znajdował się przed podwyższoną sceną w północno-wschodnim narożniku. Sala miała około 24–30 m na 49–55 m i mieściła do 500 osób. Fasada jest pomalowana na ciemnoszaro, z łukowymi oknami i rzeźbioną twarzą między łukami.

Budynek przy 1268 Sutter Street wzniesiono w 1911 roku według projektu architekta Alfreda Henry'ego Jacobsa. Od 1915 roku mieściła się w nim Puckett's College of Dancing, a w latach trzydziestych publiczna sala taneczna o nazwie Avalon Ball Room. W latach 1966–1969 koncerty organizowali tam Chet Helms i Family Dog Productions; w 1968 roku lokal stracił umowę najmu, w 1969 stał się kinem Regency II, a w latach 2002–2005 znów odbywały się tam koncerty.

Nazwa pochodzi od publicznej sali tanecznej Avalon Ball Room, działającej w latach 30. przy 1268 Sutter Street, gdzie tańczono pięć razy w tygodniu. W latach 60. Chet Helms i Family Dog Productions angażowali zespoły od czwartku do soboty; plakaty psychodeliczne tworzyli Rick Griffin, Stanley Mouse, Alton Kelley i Victor Moscoso, a pokazy świetlne Diogenes Lantern Works. Big Brother and the Holding Company, sformowany wokół Janis Joplin wiosną 1966 roku, zagrał tam.

Sala balowa zajmowała dwa najwyższe piętra budynku z 1911 roku, a wejście znajdowało się od Sutter Street. W środku balkon w kształcie litery L biegł wzdłuż ścian południowej i zachodniej, a parkiet taneczny leżał przed sceną w północno-wschodnim narożniku. Pomieszczenie miało około 24–30 m na 49–55 m, a scena 12–15 m szerokości. Dziś przestrzeń ma inne funkcje i nie można jej zwiedzać jako sali balowej.

Plakaty Avalonu rysowali Rick Griffin, Stanley Mouse, Alton Kelley i Victor Moscoso, a pokazy świetlne często przygotowywała Diogenes Lantern Works. The Grateful Dead zagrali tu co najmniej dwadzieścia dziewięć razy w latach 1966–1969, nagrywając jesienią 1966 Vintage Dead i Historic Dead, a na początku 1969 dwa utwory z Live/Dead.