Cabo San Antonio Lighthouse, Punkt nawigacji morskiej na Półwyspie Guanahacabibes, Kuba.

Latarnia morska Cabo San Antonio to 23-metrowa cylindryczna wieża murowana, pomalowana na biało, z ażurową galerią i latarnią, wzniesiona na najdalej wysuniętym na zachód krańcu Kuby nad Kanałem Jukatańskim. Jej sześć kondygnacji łączy wewnętrzna żelazna klatka schodowa o 72 stopniach, a obok stoi parterowy dom latarnika. Na ścianie zwróconej ku morzu namalowano nazwę Faro de Roncali.

Latarnię zbudowano w 1850 r. w okresie kolonialnym hiszpańskim na rozkaz gubernatora Federico Roncaliego, którego imię długo nosiła; ukończono ją 15 września 1850 r. i natychmiast oddano do użytku. Według legendy przed jej budową żeglarze orientowali się po rosnącym w okolicy olbrzymim drzewie, niewidocznym nocą i podczas sztormu, dlatego katastrofy były częste. Przylądek widnieje już na hiszpańskiej mapie z 1834 r., zaktualizowanej w 1854 r.

Na ścianie zwróconej ku morzu latarnia ma namalowaną nazwę „Faro de Roncali”, nadaną na cześć kapitana generalnego Federica Roncalego, hiszpańskiego gubernatora Kuby, który zarządził jej budowę. Jedna z sal latarni została zamieniona w muzeum, otwarte dla publiczności w 2000 roku; prezentuje dokumenty i przedmioty związane z budową latarni, zdjęcia od chwili jej wzniesienia oraz eksponaty z okresu tubylczego, kolonialnego i neokolonialnego.

Latarnia stoi na końcu półwyspu Guanahacabibes, w parku narodowym i rezerwacie biosfery o tej samej nazwie, więc dojazd prowadzi drogami parku do przylądka San Antonio. Sześć kondygnacji wieży łączy wewnętrzna żelazna klatka schodowa z 72 stopniami. Obok stoi parterowy dom latarnika, a jedna z sal od 2000 roku mieści muzeum otwarte dla zwiedzających.

Latarnia została zbudowana 10 metrów powyżej poziomu morza na naturalnym wyniosłości skalnym, co chroni ją przed sztormami morskimi. Ta podniesiona pozycja powiększa również zasięg jej sygnału świetlnego, który miga co 10 sekund na wodach Morza Karaibskiego.