Cherokee Plantation, plantacja w parafii Natchitoches, Luizjana, Stany Zjednoczone

Cherokee Plantation to dom plantacyjny w konstrukcji francusko-kolonialnej i kreolskiej, którego szkielet wykonano z 18 ręcznie ociosanych belek cyprysowych, co przypisuje się zniewolonym ludziom pracującym na tej ziemi. Dom otaczają trzy patia; wewnątrz znajduje się sześć kominków, szerokie deski podłogowe, ściany z bousillage i ręcznie dmuchane szyby. Nie wiadomo, kto go zaprojektował i zbudował; datuje się go na lata 1825–1849.

Charles Emile Sompayrac kupił około 1133 akrów 19 grudnia 1839 roku, tworząc plantację; sprzedaż obejmowała cysternę i zniewolonych ludzi. Nie wiadomo, kto zaprojektował i zbudował dom; jego budowę datuje się na lata 1825–1849, choć wielu przypisuje ją rokowi 1839. Jesienią 1839 roku polityczny spór doprowadził do pojedynku na terenie posiadłości: François Gaiennie, adiutant generalny milicji Luizjany, strzelił pierwszy i chybił, a senator stanowy Pierre E. Bossier go zabił; później zginęło jeszcze jedenastu mężczyzn. Dom nie został uszkodzony podczas wojny secesyjnej.

Nazwa „Cherokee” zaczęła się jako przydomek nadany przez zniewolonych mieszkańców plantacji, od dużych żywopłotów róż Cherokee otaczających posiadłość. Miejsce należało do Côte Joyeuse, gdzie osiedlali się pierwsi francuscy plantatorzy Luizjany. Przy zakupie przez Murphy'ego w 1891 r. dom otrzymał większość oryginalnych mebli, w tym rzadkie francuskie biurko z XVIII wieku kupione od sąsiada.

Cherokee Plantation leży w pobliżu Natchez w parafii Natchitoches, na obszarze Côte Joyeuse zajętym przez pierwszych francuskich plantatorów. Dom jest własnością prywatną, a nie publicznym muzeum, więc zwiedzanie zależy od zgody właścicieli; sprzedaż w 1972 roku Theodosii i Williamowi Nolanom zapoczątkowała trwającą renowację. Na terenie stoją trzy stare stodoły, chata niewolników i „log crib”.

Nieruchomość była powiązana w latach 1860 z około 65 osobami, które wykonywały prace polowe i kształtowały ekonomię plantacji. Rodzina Murphy, która później ją posiadała, zachowała rzadkie meble, w tym francuski sekreter z osiemnaastego wieku, który odzwierciedla dostatni przeszłość nieruchomości.