Templo y exconvento de San Agustín, Klasztor platereskowy w Atotonilco El Grande, Meksyk.

Templo y exconvento de San Agustín w Atotonilco el Grande to platereskowy zespół zbudowany w latach 1542–1562. Wschodnia fasada ma trzy kondygnacje: pierwsza z półkolistym łukiem, flankowanym przez podwójne kolumny i reliefy świętych Piotra i Pawła, druga z sześcioma pilastrami i środkową niszą, trzecia z półkolistym oknem zwieńczonym muszlą. Fasadę wieńczą dzwonnica z 1850 r. i trójdzielna espadaña odbudowana około 1985 r. Jednonawowe wnętrze nakrywa sklepienie kolebkowe, a węższa absyda ma wyższe sklepienie żebrowe z ostrymi łukami. Na południe od kościoła znajduje się dwukondygnacyjny wirydarz z czterema półkolistymi arkadami na każdej kondygnacji i rzeźbionymi kulami zwanymi gotyckimi pomas.

Fray Alonso de Borja założył klasztor w 1536 roku; była to pierwsza budowla augustiańska w Hidalgo. Po jego śmierci w 1542 roku fray Juan de Sevilla rozpoczął budowę obecnego zespołu, ukończoną w 1562 roku. Inskrypcja z 1546 roku w sklepieniach nawy świadczy o zaawansowanych pracach. 15 listopada 1754 roku klasztor zsekularyzowano i stał się parafią wikariatu Mineral del Monte.

Dolna kondygnacja wirydarza ma pas motywów roślinnych, a na ścianie wschodniej namalowany pas augustiański z pierścieniami przedstawiono „na kształt węża”, symbol celibatu i czystości wymaganych od zakonu. Rzeźbione gotyckie kule, zwane pomas, zdobią bazy i gzymsy. Freski w klatce schodowej ukazują św. Augustyna wśród Sokratesa, Arystotelesa, Platona, Seneki, Cycerona i Pitagorasa.

Kompleks jest dostępny na piechotę przez jego różne obszary, z otwartymi dziedzińcami, które dają jasny obraz układu. Noś wygodne buty i poświęć czas na zbadanie wyrzeźbionych szczegółów na powierzchniach kamiennych.

Bazy i gzymsy wirydarza zdobią rzeźbione kamienne kule zwane pomas góticas, rzadki w Nowej Hiszpanii ornament gotycki. W dolnym wirydarzu pas motywów roślinnych zawiera namalowany pas augustiański z pierścieniami „na kształt węża”, symbol czystości zakonu. Znaczną część malowideł ściennych odkrył Luis Sagaón Espinosa w 1951 roku.