Manizales - Mariquita Cableway, Historyczna kolejka linowa między Manizales a Mariquita, Kolumbia

System kolejki linowej Manizales-Mariquita był systemem transportu powietrznego, który rozciągał się przez górzyste tereny, łącząc osiedla na różnych wysokościach w centralnej Kolumbii. Trasa przebiegała przez wiele stacji i wież podtrzymujących zaprojektowanych do nawigacji stromym krajobrazem.

Rozpoznanie trasy rozpoczęło się około 1912 roku pod kierunkiem urodzonego w Nowej Zelandii inżyniera Jamesa F. Lindsaya, a budowa ruszyła w 1914 roku, w roku wybuchu I wojny światowej. Odcinek Mariquita–Soledad (dziś Herveo) otwarto w marcu 1914 roku, ale prace niemal całkowicie wstrzymano podczas wojny i wznowiono w 1916 roku. Pełna trasa dotarła do stacji La Camelia w Manizales 22 stycznia 1922 roku, a kolejka linowa działała do 20 października 1967 roku.

Kolejka linowa łączyła region uprawy kawy wokół Manizales z portem Honda nad Magdaleną, skracając podróż, która wołom zajmowała dziesięć dni, do około dziesięciu godzin. W 1920 roku Caldas miało 40 milionów drzew kawowych; w 1932 roku było ich 95 milionów. Torre de Herveo, drewniana wieża zbudowana po utracie na morzu stalowego oryginału, została uznana za pomnik narodowy i przeniesiona do Manizales.

System wyposażony był w wiele silników, które umożliwiały transport zarówno towarów, jak i pasażerów przez górzyste tereny. Instalacja pozostawała w eksploatacji do połowy dwudziestego wieku i nie jest już aktywnie użytkowana dzisiaj.

Wieża numer 20, Torre de Herveo, stała w obniżeniu między dwoma wzgórzami i wymagała wysokiej wieży zaprojektowanej specjalnie w Anglii. Statek, który ją wiózł, został zatopiony przez niemiecki okręt podwodny, więc miejscowi inżynierowie zbudowali kopię w całości z drewna. Później uznano ją za pomnik narodowy, odrestaurowano i przeniesiono do Manizales.