Ermita de Jesús Nazareno, Zabytek narodowy i pustelnia w Popayán, Kolumbia

Ermita de Jesús Nazareno to niewielki katolicki kościół pustelniczy wzniesiony na lekkim wzniesieniu w historycznym centrum Popayánu, przy calle 5. Jego mury są z ubijanej ziemi (tapial), a fasada ma łukowy fronton łączący dwie pilastry wokół drzwi, z espadañą powyżej. Po północnej stronie biegnie wąska brukowana uliczka Santa Catalina.

Hermitaż został założony w 1617 roku i przeszedł znaczną przebudowę zatwierdzoną przez biskupa w 1660 roku. Ta renowacja nadała budynkowi jego obecny charakter i pozwoliła mu przetrwać jako ważny punkt orientacyjny.

Świątynia była najpierw poświęcona świętym Barbarze i Katarzynie Aleksandryjskiej, wzywanym przeciw piorunom i nagłej śmierci, a w 1660 roku została dedykowana Jesús Nazareno, patronowi czczonemu zwłaszcza przez rdzennych mieszkańców Popayánu. Już od najwcześniejszych lat działały tu kolonialne cofradías, bractwa religijne krzewiące dany kult i organizujące jego święto.

Hermitaż wznosi się na niewielkim wzniesieniu przy Calle 5; wzdłuż jego północnej strony biegnie wąska, brukowana Calle Santa Catalina, a naprzeciwko leży Calle de la Ermita, ostatni brukowany odcinek w mieście. Nachylenie i kamienie czynią dojście nierównym.

Cmentarz zajmował przyległy teren, dziś zwany Loma de Cartagena, który należał niegdyś do Lorenza de Mendozy. Wnętrze kaplicy miało sklepienia i ossuaria przeznaczone wyłącznie dla Hiszpanów, patronów i posiadaczy kapelanii. Podczas restauracji w 1983 roku znaleziono ossuarium na szczycie bocznych ścian z ubijanej ziemi, być może szczątki z tego pierwszego cmentarza.