Parque Caldas, Centralny plac w Popayán, Kolumbia.

Parque Caldas to główny plac Popayánu, założony wraz z miastem w 1537 roku. W jego centrum stoi posąg Francisca José de Caldas autorstwa francuskiego rzeźbiarza Raoula Verleta, odsłonięty w 1910 roku i otoczony drzewami posadzonymi w tym samym czasie. Plac otaczają bazylika katedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, pałac arcybiskupi, wieża zegarowa z 1673 roku oraz budynek rządu Cauca.

Parque Caldas wytyczono wraz z założeniem Popayánu w 1537 roku, a wokół niego powstały domy założycieli oraz siedziby władzy religijnej i świeckiej. Początkowo służył jako plac targowy. W 1538 roku w jego środku ustawiono pręgierz, na którym ścięto Jorge Robledo i Álvaro de Oyón; stał tam do 1766 roku, gdy zastąpiła go struga wody, a w 1805 roku kamienna niecka. W 1910 roku nieckę zastąpił posąg Francisca José de Caldas dłuta Raoula Verleta, odsłonięty na pierwszą rocznicę stulecia niepodległości, gdy Guillermo Valencia wygłosił mowę ku czci bohatera. W 1959 roku plac i całe stare miasto uznano za Pomnik Narodowy Kolumbii.

Plac nosi imię Francisco José de Caldas, uczonego straconego w 1816 roku; jego pomnik dłuta Raoula Verleta odsłonięto w 1910 roku na stulecie niepodległości, a przemówienie wygłosił wtedy Guillermo Valencia. Około 1935 roku, gdy pierwszy raz asfaltowano sąsiednie ulice, kolonia syryjsko-żydowsko-libańska Popayánu ofiarowała cztery fontanny okładzinowe kolorowymi kaflami.

Sprzedawcy uliczni wokół placu sprzedają regionalne przekąski, świeże soki i lody, co ułatwia zdobycie jedzenia podczas eksplacji. Pracownicy ochrony są regularnie widoczni, zachowując bezpieczne środowisko dla odwiedzających przez cały dzień.

Po zmroku światła na poziomie gruntu barwią białe kolonijne budynki, zmieniając ich nocny wygląd. Ten efekt oświetlenia całkowicie zmienia nastrój i charakter placu po zachodzie słońca.