Flour Mill, Ipswich, Zabytkowy budynek przemysłowy przy Brisbane Street, Ipswich, Australia.

Flour Mill, Ipswich to zespół połączonych budynków przy 231 Brisbane Street, zaprojektowany przez George'a Brockwella Gilla i wzniesiony w latach 1901–1902 przez Worleya i Whiteheada. Główna część młyna ma trzy kondygnacje oraz piwnicę, która z tyłu, z powodu stromego zbocza, znajduje się na poziomie gruntu. Wykonano ją z nośnego wielobarwnego muru ceglanego z pilastrami, łukami i gzymsami, nakryto dachem z blachy falistej z drewnianym wywietrznikiem żaluzjowym, a po wschodniej stronie stoi jednokondygnacyjny dawny magazyn mąki, którego ozdobna attyka nosi datę 1901.

Budynek wzniesiono w latach 1901–1902 dla Ipswich Milling Company Ltd według projektu architekta George'a Brockwella Gilla, a wykonali go przedsiębiorcy Worley and Whitehead. Należał do serii młynów związanych z Francisem Katesem, synem młynarza urodzonym w Berlinie, który w 1858 roku przybył do Queensland i od 1878 roku zasiadał w parlamencie; młyn w Ipswich miał być jego ósmym. Właścicielem był jego syn Francis Henry Kates.

Stacja radiowa 4IP nadawała z ostatniego piętra od 1935 roku, przekształcając przestrzeń od produkcji przemysłowej do użytku medialnego. Ta zmiana pokazuje, jak historyczne budynki dostosowały się do nowych celów poza ich pierwotną funkcją.

Budynek działa teraz jako centrum handlowe na czterech poziomach ze specjalistycznymi sklepami, opcjami gastronomicznymi i przestrzenią na imprezy. Odwiedzający mogą eksplorować różne przestrzenie w swoim tempie, aby docenić zarówno architekturę, jak i obecne działalności.

Mąkę z młyna sprzedawano pod marką „Snowcloud”, lecz reklama Wigfull and Bland z 1905 r. używała nazwy „Heatherbell”; źródła nie podają, jaka umowa spowodowała tę zmianę. Od września 1935 r. w budynku działała też rozgłośnia radiowa 4IP, do której prowadziły zewnętrzne schody po zachodniej stronie.