South Solitary Island Light

South Solitary Island Light jest cylindryczną wieżą betonową o wysokości 12 metrów, pomalowaną na biało z komorą latarni na szczycie. Konstrukcja wznosząca się na skalnym wyspie wspomaga bezpieczną żeglugę statków w tej części wybrzeża.

Latarnia rozpoczęła działalność w 1880 roku jako pierwszy przylądek na kerozynie w New South Wales, stanowiąc duży postęp w bezpieczeństwie żeglugi. Jej budowa zapewniała krytyczną pomoc statkom nawigującym po tych niebezpiecznych wodach.

Strażnicy latarni i ich rodziny żyli w całkowitej izolacji na tej wyspie, utrzymując morskie tradycje przez pokolenia. Ich obecność zapisała się w historii tego odlegiego miejsca.

Latarnia jest dostępna tylko helikopterem ze względu na całkowite izolowanie wyspy i brak konwencjonalnych tras dostępu. Wizyty są znacznie ograniczone i wymagają specjalnych ustaleń oraz oficjalnych zezwoleń od właściwych władz morskich.

Wyspa należy do najbardziej oddalonych zamieszkanych miejsc w Australii i pozostawała stale obsadzona do 1975 roku, kiedy to została całkowicie zautomatyzowana. Pomimo nowoczesnej technologii stacja ta pozostaje jedną z najbardziej izolowanych latarni na kontynencie.

Lokalizacja: New South Wales

Założenie: 1880

Architekci: James Barnet

Wysokość: 12 m

Współrzędne GPS: -30.20676,153.26737

Najnowsza aktualizacja: 12 grudnia 2025 o 13:01