Great Escarpment, Australia, Naturalna skarpa w Nowej Południowej Walii, Australia

Wielka Krawędź to ogromna formacja geologiczna rozciągająca się na około 3.600 kilometrów wzdłuż wschodniego wybrzeża Australii, charakteryzowana przez strome ściany skalne. Te wysokie mury wyraźnie oddzielają nisko położone równiny przybrzeżne od podniesionych regionów płaskowyżu rozciągających się w głąb lądu.

Skarpa powstała około 80 milionów lat temu, gdy ryft utworzył nową krawędź kontynentu, a Wielki Dział został wypiętrzony dziesiątki lub setki kilometrów w głąb lądu. Erozja rozcięła następnie równinę w sieć rzeczną, której ślady przetrwały, potoki bazaltu pokryły teren, a cofanie się skarpy wzdłuż tych dolin wytworzyło progi. W regionie New England cofanie to postępuje około 2 kilometrów na milion lat.

Krawędź nie jest pojedynczym obiektem dziedzictwa, lecz formą terenu o długości 3600 km, przecinającą ziemie wielu narodów aborygeńskich. Jej rzeki i wąwozy, wcięte we wschodni brzeg płaskowyżu, podążają dawnymi liniami odwadniania starszymi niż wypiętrzenie. Podróżny przechodzi więc przez liczne obszary tradycyjnych właścicieli, każdy z własnym językiem i przekazem.

W niektórych miejscach urwisko leży 200–300 kilometrów bliżej morza niż Wielkie Góry Wododziałowe, dlatego dostęp do niego bardzo się różni na przestrzeni 3600 kilometrów. Wąskie wąwozy prowadzą rzeki do morza, a cofanie się zboczy w dolinach regionu New England postępuje około 2 kilometrów na milion lat.

W regionie New England krawędź cofa się wzdłuż dolin rzecznych o około 2 kilometry na milion lat. Rzeki zerodowały też płaskowyż między Wielkim Działem Wodnym a krawędzią, pozostawiając na wschodzie niektóre jego fragmenty w izolacji.