Snowy Mountains Scheme

Snowy Mountains Scheme to zespół hydroelektryczny w Nowej Południowej Walii składający się z szesnastu tam, siedmiu elektrowni, jednej stacji pomp i 225 kilometrów podziemnych tuneli. Instalacje przebiegają przez górski teren i łączą rzeki ze sztucznymi jeziorami, które magazynują wodę i wykorzystują ją do produkcji energii elektrycznej.

Budowa rozpoczęła się w 1949 roku jako odpowiedź na niedobór wody i zapotrzebowanie energetyczne po II wojnie światowej i zatrudniała ponad sto tysięcy robotników z trzydziestu krajów. Cały system został ukończony w 1974 roku i stanowił wówczas największy projekt inżynieryjny na półkuli południowej.

Nazwa Snowy odnosi się do ośnieżonych szczytów regionu, które przez pięć miesięcy w roku pokrywa śnieg i które dawniej użytkowane były głównie przez pasterzy. Dziś zbiorniki i stacje służą jako techniczne pomniki, przy których zwiedzający mogą z bliska obserwować skalę instalacji hydroelektrycznych.

Niektóre miejsca są dostępne przez górskie drogi, które zimą często są zamknięte z powodu śniegu i lodu. Obiekty leżą w odległych obszarach ze słabym zasięgiem telefonii komórkowej, dlatego zaleca się wcześniejsze zaplanowanie trasy.

Baza operacyjna w Cabramurra znajduje się na wysokości 1481 metrów nad poziomem morza i uznawana jest za najwyżej położoną stale zamieszkałą osadę w kraju. Mieszkańcy miejscowości pracują niemal wyłącznie przy obsłudze i konserwacji systemu hydroelektrycznego.