Mount Manuk, Wyspa wulkaniczna na Morzu Banda, Indonezja

Mount Manuk to andezytowy stratowulkan tworzący niezamieszkaną wyspę Manuk na Morzu Banda. Wyspa zajmuje około jednego kilometra kwadratowego, ma około 1,4 km długości i kilometr szerokości, a wznosi się na 282 metry nad poziomem morza. Na szczycie znajduje się krater otwarty na południowy wschód, a w pobliżu wierzchołka potok lawy blokowej.

Manuk jest szczytem andezytowego stratowulkanu wznoszącego się 3000 m nad dnem morskim. Fumarole w kracie otwartym na południowy wschód i na jego zachodniej krawędzi były niegdyś wykorzystywane przez chińskich kupców do pozyskiwania siarki. Nie są znane naukowo potwierdzone erupcje; uczestnik wyprawy Challenger donosił o dymie w 1874 r., a australijskie gazety opisywały chmurę dymu nad wyspą w styczniu i kwietniu 1933 r.

Manuk oznacza „ptak” w różnych językach austronezyjskich, nie zaś konkretnie w malajskim. W styczniu i kwietniu 1933 roku statki pasażerskie kursujące między Australią a Hongkongiem zawijały tu, by pokazać podróżnym wielką liczbę ptaków; według relacji część z nich żywiła się równie licznymi wężami.

Wyspa jest niezamieszkana, więc odwiedzający muszą zabrać wszystkie zapasy i wodę. Zachodnie wybrzeże ma niewielką piaszczystą plażę, a północne las, podczas gdy strome klify otaczają znaczną część linii brzegowej. W czerwcu 1930 roku kapitan statku pasażerskiego zaopatrzył 35 osób z Ambony, które zboczyły z kursu na Serua i przez prawie miesiąc schroniły się na Manuk, żywiąc się głównie jajami ptaków.

Zachodnie zbocze wulkanu ma fumarole, które stale wydzielają gazy siarkowe, barwiąc okoliczne skały na odcienie żółci i pomarańczu. To czyni go niezwykłym widokiem jak na tak odległą i rzadko odwiedzaną wyspę.