Sangiran, Stanowisko archeologiczne w centralnej Jawie, Indonezja.
Sangiran to stanowisko archeologiczne na środkowej Jawie w Indonezji, rozciągające się po łagodnych wzgórzach i ziemiach uprawnych wzdłuż rzeki Bengawan Solo. Kilka małych pawilonów oznacza kluczowe punkty wykopaliskowe, gdzie kości i kamienne narzędzia wyłaniają się z ziemi.
Sangiran po raz pierwszy zgłosił w 1883 roku P.E.C. Schemulling, a Eugène Dubois prowadził tam wstępne prace terenowe, zanim przeniósł się do Trinil. Od 1934 roku Gustav Heinrich Ralph von Koenigswald badał kopułę, płacąc mieszkańcom wsi za znajdowane kości „balung buta”; odkryto potem około 60 skamieniałości hominidów, w tym serię Meganthropus i Sangiran 2. W 1977 roku rząd uznał 56 km² za chroniony obszar kulturowy, a w 1996 roku UNESCO wpisało stanowisko na listę światowego dziedzictwa.
Mieszkańcy wsi wykopywali dawniej skamieniałości i sprzedawali je lokalnym nabywcom; handel ten rozwinął się po znalezieniu przez Eugène'a Dubois czaszki w Trinil w 1891 r. Od 1934 r. Gustav Heinrich Ralph von Koenigswald płacił mieszkańcom za przynoszone mu „balung buta” (ślepe kości). Ustawa krajowa nr 5 z 1992 r. o dobrach dziedzictwa kulturowego wzmocniła kontrole, choć nielegalne wykopaliska czasem trwały.
Jazda z pobliskiego Surakarty zajmuje około godziny samochodem lub motocyklem przez pola ryżowe i małe wioski. Teren jest otwarty i płaski, więc odwiedzający mogą łatwo chodzić między pawilonami a budynkiem muzeum.
Szczątki kostne często pochodzą z warstw popiołu wulkanicznego, oferując wskazówki o wielkich erupcjach w okolicy podczas wczesnych czasów ludzkich. Niektóre narzędzia noszą ślady wielokrotnego przerabiania przez wiele pokoleń.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 360 współtwórców z całego świata.