ESTRACK, Sieć śledzenia statków kosmicznych zarządzana z Darmstadt w Niemczech

ESTRACK to ogólnoświatowa sieć stacji naziemnych Europejskiej Agencji Kosmicznej, obsługiwana z Europejskiego Centrum Operacji Kosmicznych w Darmstadt w Niemczech. Jej rdzeń tworzy siedem stacji należących do ESA: cztery do śledzenia obiektów na niskiej orbicie w Kourou, Kirunie, Redu i Santa Maria oraz trzy stacje głębokiego kosmosu z 35-metrowymi antenami Cassegrain w New Norcia, Cebreros i Malargüe, rozmieszczone co około 120° długości geograficznej.

ESTRACK powstał z ESRO, gdy istniejące obiekty państw członkowskich połączono w jedną sieć. Pierwszą anteną sieci była czasza o średnicy 15 metrów zbudowana w 1975 roku w Villafranca pod Madrytem; po 42 latach służby dla ESA została w 2017 roku przekazana komercyjnemu operatorowi. W 1998 roku ESA postanowiła zbudować własną sieć dalekiego kosmosu z trzech anten parabolicznych o średnicy 35 metrów, rozmieszczonych co około 120° długości geograficznej, aby mimo obrotu Ziemi utrzymywać stały kontakt z odległymi sondami. Stacja Redu została przekazana EUSPA w 2024 roku.

ESTRACK jest zarządzana z Centrum Operacji Sieci w ESOC w Darmstadt w Niemczech, które obsługuje stacje podstawowe i wszystkie połączenia z misjami. Stacje prowadzą śledzenie satelitów, wsparcie rakiet nośnych, ranging, łączność w przestrzeni dalekiej i laserową, a ich usługi są oferowane także innym agencjom kosmicznym. Nazwa sieci pochodzi od ESA tracking stations.

ESTRACK nie jest jednym obiektem, lecz siecią siedmiu stacji ESA sterowanych z ESOC w Darmstadt; trzy stacje głębokiego kosmosu mają anteny 35 m, a cztery stacje śledzą satelity i rakiety nośne na orbitach okołoziemskich. Stacje rozłożono na świecie, m.in. w Europie, Australii i Ameryce Południowej, więc nie ma jednego adresu do zwiedzania. Dostęp do poszczególnych stacji wymaga wcześniejszego uzgodnienia z operatorem.

ESTRACK to nie jeden obiekt, lecz sieć ogólnoświatowa: trzy stacje w Europie, jedna w Australii, dwie w Ameryce Południowej i jedna na środku Atlantyku. Trzy 35-metrowe anteny do łączności w głębokim kosmosie rozstawiono co około 120° długości geograficznej, dzięki czemu obrót Ziemi nie przerywa kontaktu z odległą sondą. Najdalszy odebrany sygnał pochodził z sondy Cassini, z odległości 1,44 mld km.