Grootvadersbosch Nature Reserve, rezerwat przyrody w regionie Langeberg w Republice Południowej Afryki

Grootvadersbosch to rezerwat przyrody obejmujące około 250 hektarów lasu afrotemperatowego w regionie Langeberg blisko Heidelberga. Gęste baldachim z żółtego drewna, drewna zapachowego i żelaznego drewna tworzy chłodne, zacienione wnętrze z pokrytym mchem gruntem i bogatym życiem ptaków.

Obszar był pierwotnie znany jako Melkhoutskraal i był własnością Roeloofa Oelofse'a w 1723 roku. Został oficjalnie chronionym rezerwattem w 1986 roku i został wpisany na Listę światowego dziedzictwa w 2004 roku.

Nazwa pochodzi od Roelofa Oelofsego, pustelnika zwanego „Groot Vader” (Wielki Ojciec), który posiadał tę ziemię w 1723 roku; późniejsi właściciele przejęli ten tytuł. Las pierwotnie nazywał się Melkhoutskraal. Rezerwat leży w ogłoszonym w 1978 roku obszarze dzikiej przyrody Boosmansbos i od 2004 roku należy do Światowego Dziedzictwa UNESCO Flory Przylądkowej.

Rezerwat leży w podnóżach Langeberg, na północ od gruntowej drogi między Swellendam i Heidelberg, dostępny przez przełęcz Tradouws. Przez las prowadzą szlak pieszy i trasa rowerowa. Boosmansbos otrzymuje rocznie około 1050 mm deszczu, a suchsze okresy przypadają od maja do lipca i od grudnia do stycznia. Grootberg, najwyższy szczyt Boosmansbos o wysokości 1637 m, wznosi się nad lasem.

Buszbok przylądkowy został po raz pierwszy zaobserwowany przez europejskich naukowców w tym lesie w 1776 roku, gdy odwiedził go Szwed Anders Sparrman. Herpetolog John D. Visser szukał przez ponad 50 lat, zanim znalazł tu jaja żaby zwanej wschodnim duchem. Narażony na wyginięcie kameleon karłowaty z Grootvadersbosch jest endemitem tego leśnego regionu.