Igreja Matriz de Nossa Senhora do Rosário, Kościół katolicki w Aracati, Brazylia

Igreja Matriz de Nossa Senhora do Rosário to kościół katolicki w Aracati, którego budowę rozpoczęto na początku XVIII wieku i ukończono w drugiej połowie XIX wieku. Fasada ma centralne drzwi flankowane dwoma innymi, rzeźbionymi w motywy końca noża i reliefowe poduszki, a także dzwony, zegar kurantowy i rok 1785 zapisany cyframi rzymskimi. Wnętrze kryje rzeźby w drewnie i obrazy.

Budowę rozpoczęto w pierwszych latach XVIII wieku, a ukończono dopiero w drugiej połowie XIX wieku. Według księgi Irmandade do Santíssimo Sacramento kościół powstał z kaplicy o słomianym dachu, ceglanej fasadzie i bocznych ścianach z ubijanej ziemi. Parafia Nossa Senhora do Rosário została w 1780 roku oddzielona od parafii Russas, gdy obszar ten należał do diecezji Pernambuco. W kwietniu 2000 roku IPHAN wpisał kościół wraz z historycznym centrum Aracati do rejestru zabytków.

Pełna nazwa, Nossa Senhora do Rosário dos Brancos, wskazuje ją jako kościół bractwa białych, odrębny od pobożności niewolników. Przed nim stoi duży cruzeiro, którego rzeźby przedstawiają narzędzia Męki — kości, dłoń, kogut, kielich z żółcią, włócznię, drabinę i koronę cierniową — ufundowane przez Rufinę, żonę José Ferreiry da Silvy, w 1859 roku.

Budynek znajduje się centralnie na placu Praça da Matriz, co ułatwia jego dostęp i identyfikację podczas spaceru po centrum miasta. Jego położenie na otwartym placu czyni go naturalnym punktem orientacyjnym podczas eksploracji Aracati.

Przed kościołem stoi duży kamienny cruzeiro z symbolami Męki: kośćmi do gry, dłonią, kogutem, kielichem żółci, włócznią, drabiną i koroną cierniową. Tablica podaje, że ustawiła je tam Rufina, pani José Ferreiry da Silvy, w 1859 roku. W 1981 roku odbudowano je według wzoru z 1871 roku, a cokół wykonano na nowo według projektu z 1821 roku, zachowując jego owalny, barokowy kształt.