Capela Dourada, Kaplica religijna w dzielnicy Santo Antônio w Recife, Brazylia.

Ta franciszkańska kaplica ma wnętrze w całości pokryte złotymi płatkami nałożonymi na rzeźbione reliefy z drewna cedrowego, tworząc bogaty barokowy zespół dekoracyjny z XVIII-wiecznej kolonialnej Brazylii.

Kamień węgielny położono 13 maja 1696 roku przez kapitana generała Caetano de Melo Castro, a mistrzem budowlanym był portugalski kapitan Antônio Fernandes de Matos. Kaplicę otwarto dla publiczności 15 września 1697 roku mszą pod przewodnictwem komisarza wizytatora brata Jerônimo da Ressurreição, lecz prace trwały do 1724 roku. Prezbiterium wyrzeźbił Antônio Martins Santiago w 1698 roku, a w 1799 roku pozłocił je Manuel de Jesus Pinto.

Portugalskie panele azulejo zdobiące boczne ściany przedstawiają świętych i alegoryczne figury cnót takich jak Wiara, Nadzieja i Miłość, demonstrując połączenie europejskich tradycji artystycznych z brazylijskim kolonialnym wyrazem religijnym w praktykach duchowych franciszkańskich.

Kaplica wchodzi w skład zespołu klasztoru i kościoła Santo Antônio, a wejście prowadzi przez kościół Trzeciego Zakonu św. Franciszka; zakrystia z meblami z palisandru z 1762 r. znajduje się za prezbiterium. Warto zarezerwować czas na sąsiednie Franciszkańskie Muzeum Sztuki Sakralnej i pamiętać, że jest to czynne miejsce kultu — dostęp może być wstrzymany podczas mszy i uroczystości liturgicznych.

Zakrystia przechowuje meble rzeźbione w drewnie palisandrowym z 1762 roku i marmurową umywalkę importowaną z Estremoz w Portugalii, pokazując luksus i wyrafinowanie charakteryzujące przestrzenie franciszkańskie podczas okresu kolonialnego w północno-wschodniej Brazylii.