House at Sítio do Mandu, Dom bandeirista w Cotia, Brazylia

Dom przy Sítio do Mandu to parterowy dom wiejski o prostokątnym planie, z cofniętymi werandami na elewacji frontowej i tylnej. Jego samonośne ściany wykonano z taipa de pilão i pau-a-pique, z nielicznymi otworami osadzonymi na drewnianych nadprożach i podokiennikach oraz oknami z kratami. Czterospadowy drewniany dach opiera się na glinianych ścianach; jego nachylenie jest większe pośrodku, a łagodniejsze ku okapom, tworząc wizualnie łuk; przestrzeń między dachem a sufitem służyła jako półpiętro.

Dom pochodzi prawdopodobnie z XVII wieku, a nie z lat 1700. Został wpisany do rejestru przez IPHAN w 1961 roku i przez CONDEPHAAT w 1974 roku. Architekt Eduardo Kneese de Mello odkrył go na terenie kupionym w 1946 roku przez jego ojca Horácio de Melo; Luis Saia, Vilanova Artigas i Mário de Andrade odwiedzili go razem z nim. Restauracja zaczęła się w 1962 roku od wzmocnienia konstrukcji ścian i wymiany drewnianych elementów okien i dachu, a następnie prowadzono prace w latach 80. i 90. oraz od 2002 roku; w 2014 roku IPHAN wykonał konserwację.

Dom jest charakterystycznym przykładem domu bandeirista, typu badanego przez architekta Luisa Saię w artykułach dla Revista Acrópole, zebranych w książce Morada Paulista z 1972 roku. Saia zbadał dwanaście podobnych domów w São Paulo, Sorocabie, Itaparica da Serra, Cotii i São Roque, a jego analiza ukształtowała w połowie XX wieku interpretację roli bandeirante w kulturze paulista.

Dom stoi na wiejskiej posesji w Cotii, w połowie wysokości zbocza, i dojeżdża się do niego drogą; teren kupił Horácio de Melo w 1946 roku. Budynek to parterowy prostokąt z cofniętymi alpendrami z przodu i z tyłu, a środkowa sala nie ma okien ani świetlików, więc alkowy pozostają ciemne. Warto zwrócić uwagę na czterospadowy dach, stromszy w środku i łagodniejszy przy okapach, oraz na drewniane nadproża i parapety nielicznych otworów.

Tylny obszar zawiera ślady drewnianych podłóg, rzadką cechę rezydencji kolonialnych sugerującą względny dobrobyt rodziny. Ten konstruktywny szczegół wyróżnia go spośród większości innych zachowanych struktur z tamtej epoki.