House at Sítio do Padre Inácio, Portugalski dom kolonialny w Cotia, Brazylia.

Dom w Sítio do Padre Inácio to prostokątna wiejska casa-grande z ubijanej gliny (taipa de pilão), usytuowana w połowie zbocza, aby deszczówka spływała z dala od ścian wykopanych wprost w gruncie, bez kamiennej podbudowy. Skromne otwory pozostawiają wnętrze słabo oświetlone. Fasada główna łączy kaplicę, pokój gościnny z osobnym wejściem i alpendre; stamtąd wchodzi się do wielkiej sali, wokół której bez korytarzy rozmieszczono sypialnie. Kuchnia i łazienka stały poza budynkiem.

Casa-grande powstała na początku XVIII wieku, około sto lat przed tym, jak Anna de Barros Leme stała się jej właścicielką; wzniósł ją jej dziadek, sargento-mór Roque Soares Medella. Jej owdowiały kuzyn Ignácio Francisco do Amaral mieszkał tam od 1798 roku i w 1810 roku, w wieku pięćdziesięciu siedmiu lat, przyjął święcenia kapłańskie. Po ich śmierci posiadłość sprzedano niemieckim imigrantom; IPHAN wpisał ją do rejestru w 1951 roku, a CONDEPHAAT w 1974.

Dom nosi imię ojca Inácio Francisco do Amaral, owdowiałego kuzyna właścicielki Anny de Barros Leme, który mieszkał w posiadłości od 1798 roku i w 1810 roku przyjął święcenia kapłańskie w wieku pięćdziesięciu siedmiu lat. Po śmierci Anny i kapłana majątek sprzedano niemieckim osadnikom, lecz w pamięci ludowej dom pozostał związany z dawnym mieszkańcem. Kuchnia i łazienka znajdowały się poza głównym budynkiem.

Dom znajduje się na ulicy Padre Inácio w Cotii, São Paulo i jest dostępny dla odwiedzających zainteresowanych eksploracja wczesnej architektury kolonialnej. Jego położenie blisko miasta czyni go łatwym do osiągnięcia, jeśli podróżujesz po większym obszarze São Paulo.

Kamienne żarna starego moinho wciąż leżą na wpół ukryte w trawie przed domem, będąc jedyną pozostałością budynków gospodarczych otaczających sede. Reszta zespołu, w tym schronienia dla zwierząt i niewolników, zniknęła.