Estancia of La Candelaría, Posiadłość jezuicka w Córdobie, Argentyna

Estancia Jesuítica La Candelaria to zamknięty, otoczony murem zespół wiejski z prostokątnym dziedzińcem, którego jeden bok tworzy kościół. Grube mury z kamienia i cegły wzmacniają przypory, a elewację kościoła wieńczy trójotworowa dzwonnica o łukowych liniach. Drugi dziedziniec mieści warsztaty, magazyny, stajnie i zagrody, za nimi znajdują się tajamar, młyn, piec i sad.

W 1619 roku kapitan García de Vera Mujica otrzymał na mocy królewskiego nadania ziemie nad río Guamanes. Jego spadkobierca Francisco Javier de Vera Mujica przekazał w 1683 roku około 55 000 hektarów nowicjatowi jezuitów, a rok później zakon dołączył ziemie Polotosacate. Około 1754 roku estancia obejmowała około 135 000 hektarów, będąc jednym z największych skupisk ziemi w rękach jednego właściciela w owym czasie.

Nazwa estancii pochodzi od Nuestra Señora de la Candelaria, patronki górników, której święto obchodzi się 2 lutego. W fasadzie kościoła znajduje się nisza, w której niegdyś stała figura Matki Boskiej. Gospodarstwo hodowało muły na handel z Górnym Peru.

Estancia leży na wysokości 1 200 m n.p.m. na Pampa de San Luis, 230 km na północny zachód od miasta Córdoba i 74 km od Cruz del Eje. Z Cruz del Eje należy jechać Ruta Nac. 38 do Villa de Soto, następnie Ruta Prov. 15 do La Higuera i dalej drogą gruntową. Z estancii prowadzą drogi gruntowe na wschód do Characato i La Falda lub na południe przez Pampę do Ruta Prov. 28 między Tanti i Taninga.

Fasada kościoła kończy się trójotworową espadañą o łukowatym profilu, sylwetką rozpoznawalną w krajobrazie Pampa de San Luis. Mury łączą ciosany kamień z cegłą paloną osadzaną na wapnie, wzmocnione grubymi przyporami. Zewnętrzne schody na głównym dziedzińcu prowadzą do chóru i dzwonnicy.