Teatro Apolo, Teatr w centrum Buenos Aires, Argentyna

Teatro Apolo zajmuje działkę przy Avenida Corrientes 1372, gdzie od 1886 r. budowano teatr o tej nazwie, otwarty w marcu 1892 r. Obecny budynek, odbudowany po 2008 r., mieści salę teatralną w dolnych kondygnacjach ośmiopiętrowego gmachu z galerią handlową od ulicy. Zwiększono wysokość sceny i szerokość proscenium, a obrotowe tarcze sceny przywrócono do działania.

Budowę Teatro Apolo rozpoczęto w 1886 roku przy wąskiej wówczas calle Corrientes, planując dwadzieścia rzędów na parterze i 72 loże; otwarcie nastąpiło dopiero w marcu 1892 roku komedią Divorciémonos w wykonaniu zespołu Concepción Aranaz. Zamknięty i zagrożony rozbiórką w 1958 roku, został uratowany dzięki staraniom aktorów, m.in. Luisa Araty i Mechy Ortiz, u prezydenta Artura Frondiziego, co doprowadziło do ustawy 14.800 z 1959 roku. Spółdzielnia Nuevo Teatro kupiła nową salę w 1966 roku; Isabel Majdalani nabyła ją w 2008 roku i otworzyła ponownie 27 lipca 2009 roku Królem Learem z Alfredo Alcónem.

Nazwa teatru nawiązuje do pierwotnej sali z 1886 roku na tej samej działce przy avenida Corrientes; obecną salę kupiła w 1966 roku spółdzielnia Nuevo Teatro, którą kierowali Alejandra Boero, Pedro Asquini i Jorge Hacker. Na scenie występowali Carlos Gardel, Tita Merello i Enrique Santos Discépolo, odbywały się też pojedynki payadores. W 2009 roku teatr otwarto ponownie spektaklem Król Lear z Alfredo Alcónem.

Teatr jest łatwo dostępny transportem publicznym i znajduje się w centralnej części miasta. Warto z wyprzedzeniem sprawdzić, czy w dniu planowanej wizyty odbędzie się przedstawienie i jakie opcje miejsc są dostępne.

Ustawa 14.800 z 1959 r., powstała z kampanii ratowania starego Apolo, zobowiązuje każdego, kto wyburza salę teatralną, do umieszczenia podobnej sali w nowym budynku. Ta reguła, zrodzona na tym miejscu, ukształtowała ochronę teatru argentyńskiego. Obecną salę kupiła w 1966 r. spółdzielnia Nuevo Teatro pod kierownictwem Alejandry Boero, Pedra Asquiniego i Jorge Hackera.