Quinta de Presa, Rezydencja rokokowa w Rímac, Lima, Peru

Quinta de Presa to dwupiętrowa rezydencja przy jirón Chira w dzielnicy Rímac, zbudowana w XVIII wieku w stylu baroku francuskiego lub rokoka, dostosowanym do klimatu Limy i miejscowych materiałów. Rustykalny kamienny parter ma środkowy łukowy portal z żelazną kratą, flankowany dwoma oknami z frontonami; wyżej pilastry dzielą gładką kondygnację z dwoma oknami pod łukowymi frontonami i środkową ślepą niszą. Łukowe frontony i owalna ozdoba wieńczą dach, a przed budynkiem stoi kamienna balustrada z urnami i fontannami.

Teren zaczął jako młyn należący do Isabel de la Presa od 1727 roku, ale został później przekształcony przez Pedro José Carrillo de Albornoza w rezydencję wypoczynkową. Ta transformacja miała miejsce w szczycie bogactwa kolonialnego limeńskiej górnej klasy.

Pałac odzwierciedla gust kolonialnej elity limuańskiej, która podziwiała europejskie projekty i adaptowała je, używając lokalnego rzemiosła i materiałów. Pokoje zostały aranżowane jako schronienie, gdzie wyższa klasa mogła uciec od gwarów życia miejskiego.

Nieruchomość jest obecnie poddawana restauracji i pozostaje zamknięta dla odwiedzających, wspierana przez organizacje zajmujące się ochroną dziedzictwa. Podróżnicy powinni z góry sprawdzić obecny status dostępu i wszelkie przyszłe plany otwarcia.

Posiadłość bywa błędnie nazywana pałacem Perricholi, od Micaeli Villegas, aktorki związanej z wicekrólem Manuelem de Amat y Junyent, choć należała do rodziny Carrillo de Albornoz. Nazwa pochodzi od Isabel Carrillo de Albornoz y de la Presa, siostry 4. hrabiego Montemar. W 2023 roku Quinta i Molino de Presa wpisano na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO jako część historycznego centrum Limy.