Cáhuil, Nadmorska wioska w Pichilemu, Chile.

Cáhuil to przybrzeżna osada w ujściu estuarium Nilahue, około 15 kilometrów na południe od Pichilemu, z zakładami produkcji soli rozciągającymi się wzdłuż linii brzegowej. Krajobraz składa się z płytkich zbiorników soli i skromnych budynków odzwierciedlających długą tradycję wydobywania soli.

Saliny w Cáhuil sięgają czasów przedpiśmiennych; rdzenni mieszkańcy wybrzeża jako pierwsi je eksploatowali, metodami bardzo prymitywnymi. Z czasem technikę udoskonalono, a w 1978 roku ponad 60% ludności żyło z produkcji soli, niezwiązanej z przedsiębiorstwami przemysłowymi. Działki zwane cuarteles pozostawały w rękach miejscowych chłopów, a niektórzy właściciele z tytułem własności wynajmowali je, mieszkając poza osadą.

Nazwa pochodzi z języka mapudungun i znaczy „miejsce mew”, od mewy cáhuil żyjącej na tym wybrzeżu. Sól wydobywa się nadal w rodzinnych cuartelach, małych działkach produkcyjnych, a nie w zakładach przemysłowych. Gmina Pichilemu wytyczyła Ruta de la Sal, która zaczyna się w Pichilemu i prowadzi przez Cáhuil, Barrancas, La Villa, El Bronce, La Palmilla i La Plaza, z wiejskimi gospodarstwami Oro Blanco i El Bronce serwującymi lokalne potrawy.

Trasa Soli zaczyna się w Pichilemu i prowadzi przez Cáhuil, Barrancas, La Villa, El Bronce, La Palmilla i La Plaza. Po drodze dwa wiejskie rancha, "Oro Blanco" i "El Bronce", podają typowe potrawy regionu. Ujście rzeki nadaje się do wędkowania, kąpieli i przejażdżek łodzią, a w lagunie łowi się sportowo pejerrey, karpie i cachambę.

W 2008 roku Corporación Nacional Forestal utworzyła rezerwat na wyspie wśród salin Cáhuil, aby chronić hybrydowy ekosystem z roślinnością hydrofilną, w którym żyje endemiczna fauna. Ten sam obszar podmokły zamieszkuje co najmniej 46 gatunków ptaków, m.in. łabędź coscoroba, łabędź czarnoszyi i mewa Cáhuil.