Tetiaroa, Prywatny atol na Wyspach Zawietrznych, Polinezja Francuska

Tetiaroa tworzy okrągły pierścień z dwunastu małych koralowych wysepek otaczających płytką lagunę na południowym Pacyfiku. Wewnętrzna powierzchnia wodna rozciąga się na około siedem kilometrów szerokości, podczas gdy każda pojedyncza wysepka charakteryzuje się jasnym piaskiem i niskimi palmami.

Tetiʻaroa służyło wodzom Pare-'Arue, a później dynastii Pōmare jako miejsce odpoczynku, śpiewu, tańca, połowów i uczt, gdzie ariori praktykowali haʻaporiʻa. Uważa się, że w 1789 William Bligh był pierwszym Europejczykiem, który odwiedził atol, szukając wczesnych buntowników przed wypłynięciem Bounty; ekspedycja Stanów Zjednoczonych przybyła 10 września 1839. W 1904 rodzina królewska sprzedała atol Johnstonowi Walterowi Williamsowi, jedynemu dentyście Tahiti, który prowadził tam plantację kopry.

Na motu Onetahi archeolog Pierre Vérin odsłonił w 1962 roku marae Puna'ia; w 1973 roku ekipy Bishop Museum oczyściły jego struktury i datowały je na XVII–XVIII wiek, opisując dwa marae wsunięte jedno w drugie. Marae znajdują się też na Rimatuu, a Tiaraunu ma platformę opisywaną jako platforma łuczników.

Dostęp jest możliwy tylko małym samolotem z lotniska Papeete do prywatnego lądowiska na jednej z wysepek. Stamtąd łodzie zabierają odwiedzających do innych obszarów wewnątrz laguny.

W 1980 roku jacht maxi Condor of Bermuda osiadł na rafie Onetahi i został spisany na straty przez ubezpieczycieli. Brando i właściciel mieli podobno krótko licytować polerowany mahoniowy kadłub, który Brando chciał wykorzystać jako bar w planowanym kurorcie. Jacht wydobyto i wysłano do Nowej Zelandii na naprawę.