Pointe Vénus Lighthouse, Latarnia morska w Mahina, Tahiti, Polinezja Francuska

Latarnia morska Pointe Vénus to kwadratowa, ośmiokondygnacyjna wieża o wysokości 25 metrów, zbudowana z kamienia łamanego i korali w Mahina na północnym krańcu Tahiti. Jej białe ściany pokrywają szare smugi, a narożniki każdego poziomu mają naprzemienne czerwone i białe bloki. Cztery okna z zamkniętymi białymi żaluzjami biegną w górę fasady, a tablica nad ciemnymi drzwiami głosi „1867”. Wieżę wieńczy szersza otwarta konstrukcja z pionowymi listwami.

Latarnię ustawiono w tym miejscu w 1856 r., a samą wieżę zbudowali w 1867 r. robotnicy z Mangarevy; po raz pierwszy zapłonęła 1 stycznia 1868 r. stałym białym światłem widocznym z 15 mil. Była pierwszą latarnią morską południowego Pacyfiku i pozostaje jedyną na Tahiti. W 1953 r. podwyższono ją o dziewięć metrów, a w 1973 r. otrzymała światło elektryczne.

Miejsce znane jest też jako Teara o Tahiti i Tepaina venuti, nazwy używane obok francuskiej. Przylądek zawdzięcza nazwę obserwatorium, które James Cook zbudował tu w 1770 r. do śledzenia planety Wenus; wcześniej lądowali tu Bougainville i Wallis. Latarnię wzniesiono w 1867 r. rękami robotników z Mangarevy i zapalono po raz pierwszy 1 stycznia 1868 r.

Latarnia stoi na końcu drogi na Pointe Vénus, w gminie Mahina na północnym wybrzeżu Tahiti, na publicznym terenie nadmorskim z plażą i trawnikami. Do wieży dochodzi się pieszo z parkingu; wnętrze nie jest udostępnione do zwiedzania. Latarnia służy też nawigacji lotniczej, dlatego latarnia i soczewki pozostają w użyciu.

Podczas II wojny światowej mieszkańcy namalowali na latarni wzory kokosowych palm, aby ukryć ją przed japońskimi samolotami. Ta kreatywna próba obrony pokazuje zaradność mieszkańców wyspy w czasach wojennych.