Rangiroa, Granica morska w Polinezji Francuskiej, Ocean Spokojny Południowy
Rangiroa to atol na archipelagu Tuamotu we Francuskiej Polinezji, na południowym Oceanie Spokojnym, otaczający jedną z największych lagun na planecie. Pierścieniowa struktura koralowa składa się z ponad 240 małych wysp oddzielonych wąskimi kanałami, z zaledwie kilkoma spławnymi przejściami umożliwiającymi wpłynięcie do wód wewnętrznych.
Polinezyjscy osadnicy dotarli na Rangiroa około X wieku i wykopali w podłożu koralowym co najmniej 104 doły uprawne pod taro. Holendrzy Jacob le Maire i Willem Schouten wylądowali 18 kwietnia 1616 roku i nazwali atol Vlieghen Eyland, „Wyspą Much”, z powodu czarnych much. Wyprawa Charlesa Wilkesa odwiedziła go 7 września 1839 roku.
Rangiroa znaczy w języku tuamotu 'rozległe niebo', a atol nazywa się też Te Kokōta, czyli 'Hiady' w maoryskim z Wysp Cooka. Większość mieszkańców to chrześcijanie, owoc misji katolickich i protestanckich; Kościół katolicki prowadzi św. Michała w Avatoru, kaplicę św. Anny w Otepipi i Matki Bożej Pokoju w Tiputa. Perły z ostrygi czarnoustnej Pinctada margaritifera mają barwy od białej po ciemnoszarą.
Dwa główne przejścia, Tiputa i Avatoru, umożliwiają łodziom wpłynięcie do laguny, choć prądy mogą się znacznie zmieniać w zależności od przypływu. Nurkowie i miłośnicy snorkelingu powinni sprawdzić aktualne warunki w kanałach przed wejściem do wody.
Nazwa Rangiroa oznacza w języku paumotu „rozległe niebo”, a laguna jest tak duża, że ma własny horyzont. Pod względem powierzchni laguny atol jest drugi na świecie, po Kwajalein na Wyspach Marshalla. Jego dwie cieśniny, Tiputa i Avatoru, to jedyne otwory w rafie o obwodzie ponad 200 km.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 94 758 współtwórców z całego świata.