St. Paul And Peter Church, Średniowieczne ruiny kościoła w Zovuni, Armenia.

Surp Bogos Bedros to ormiański kościół z V wieku na lewym brzegu zbiornika Aparan w prowincji Aragatsotn. Zbudowany jako trójnawowa bazylika, został przebudowany na początku VI wieku przez księcia Grigora Gntuniego na salę kopułową, z absydą podkowiastą wewnątrz i prostokątną na zewnątrz. Dach i południowa ściana zawaliły się w XX wieku, a od 1967 roku kościół stoi w zbiorniku, przez trzy–cztery miesiące w roku zalany do wysokości okien.

Zbudowany w pierwszej połowie V wieku jako bazylika, kościół został przebudowany pod koniec tego stulecia lub na początku VI przez księcia Grigora Gntuniego na salę kopułową, pierwszy przykład tego typu w architekturze ormiańskiej. W 1896 roku został odnowiony, a drewniany dach zastąpił kamienny. W XX wieku zawaliły się dach i południowa ściana; od 1967 roku zbiornik Aparen zalewał go na trzy–cztery miesiące w roku, a w 2005 roku wschodnia ściana runęła po długotrwałym zalewaniu.

Wieś Zovuni znalazła się pod wodą przy budowie zbiornika Aparan w latach sześćdziesiątych, a od 1967 roku kościół przez trzy-cztery miesiące w roku stoi w wodzie do wysokości okien. Jego sąsiedzi, mała jednonawowa bazylika Tuch Manuk z IV-V wieku i kaplica-grobowiec św. Wardana z V wieku, zostały w latach 1965-1967 przeniesione na teren Khacher na wschód od wsi i odbudowane w zachowanych wymiarach.

Cerkiew stoi na zboczu lewego brzegu zbiornika Aparan w prowincji Aragatsotn; sama wieś Zovuni znalazła się pod wodą podczas budowy zbiornika. Od 1967 roku przez trzy–cztery miesiące w roku pozostaje zalana do wysokości okien, więc wizytę warto zaplanować na okres niskiej wody. Wschodnia ściana zawaliła się w 2005 roku po długotrwałym zalewaniu; do murów należy podchodzić ostrożnie.

Na północno-wschodnim filarze zachował się wyryty napis księcia Grigora Gntuniego, właściciela okolic Zovuni, który przebudował cerkiew; warstwy muru mają też sfazowane krawędzie i znaki kamieniarzy. Filary i apsydę dostawiono bez więzi konstrukcyjnej do starszych murów, zamykając jedne z pierwotnych drzwi w południowo-wschodnim narożniku.