Cahuachi, Stanowisko archeologiczne w Dolinie Nazca, Peru

Cahuachi to centrum archeologiczne z cegieł suszonych na słońcu na południowym brzegu rzeki Nazca w peruwiańskiej prowincji Nazca. Stanowisko rozciąga się na suchym pustynnym terenie i obejmuje dziesiątki wzgórz, tarasów oraz podwyższonych struktur częściowo przykrytych nawianymi wydmami.

Cahuachi założono w IV wieku p.n.e., zanim powstała kultura Nazca, i stało się jej głównym ośrodkiem ceremonialnym, rozkwitającym między około 1 a 500 rokiem n.e. Upadek nastąpił około 300 roku po inwazji Huari. Frabee prowadził tam wykopaliska w 1922 roku, Giuseppe Orefici pracuje na stanowisku od 1982 roku, a Helaine Silverman badała je w latach osiemdziesiątych.

Nazwa Cahuachi znaczy „miejsce, gdzie żyją jasnowidze”. Stała ludność była nieliczna i zajmowała się rolnictwem, ale na czas ceremonii gwałtownie rosła, prawdopodobnie w związku z liniami Nazca i olbrzymią wydmą; nekropolia Chauchilla skłaniała do okresowych podróży. Ceramikę przynoszono na miejsce i tłuczono podczas obrzędów.

Dojazd odbywa się nieutwardzonymi drogami i wymaga towarzystwa lokalnych przewodników, którzy znają drogę przez pustynię. Teren jest częściowo odkryty i znajduje się daleko od obszarów zamieszkałych, dlatego zwiedzający powinni zabrać wodę pitną i ochronę przeciwsłoneczną.

Nowe badania sugerują, że 40 kopców w Cahuachi to naturalne wzgórza przekształcone tak, by wyglądały na sztuczne budowle. Archeolog Helaine Silverman nie znalazła struktur mieszkalnych, co wspiera pogląd o okresowych przybyciach na rytuały, podczas których tłuczono ceramikę.