Tocllaraju, Szczyt górski w Cordillera Blanca, Ancash, Peru.

Tocllaraju to piramidalny szczyt w Cordillera Blanca, wysoki na około 6 034 m, na granicy prowincji Carhuaz i Huaraz w Parku Narodowym Huascarán. Górne zbocza ze śniegu i lodu przecinają wąskie ciemne pasy skalne, poniżej leży popękany lodowiec; w prawym dolnym rogu przebija rdzawobrązowa skała. Wschodnia strona kończy się jęzorami lodowców, zachodnia lodowcami zawieszonymi.

Walther Brecht i Hans Schweizer dokonali pierwszego wejścia 31 lipca 1939 roku, wspinając się z Quebradas Honda i Cancahua na grań północno-zachodnią podczas andyjskiej wyprawy Niemieckiego Klubu Alpejskiego. Drugie wejście nastąpiło dopiero 20 lat później, za sprawą Amerykanów Leigha Ortenburga i Kermitha Rossa. Obecna droga normalna z Quebrada Ishinca, również kończąca się na grani północno-zachodniej, została przebyta po raz pierwszy w 1963 roku przez szwajcarski zespół.

Nazwa Tuqllarahu pochodzi z keczua z regionu Áncash: tuqlla znaczy pułapka, a raju lub rasu – śnieg, więc można ją czytać jako pokryta śniegiem góra-pułapka. Hiszpańska forma dodaje Nevado, andyjskie określenie zlodowaciałych szczytów, jak na mapie Alpenverein. Grań łączy wierzchołek z wyższym o 240 m Palcaraju, który wyznacza granicę prowincji Carhuaz i Huaraz.

Podejście zaczyna się w wiosce Pashpa i prowadzi doliną Ishinca do kolejnych obozów położonych między 4350 a 4950 m n.p.m. Schronisko Refugio Ishinca na wysokości 4390 m służy jako baza. Korzystanie z lokalnych przewodników znających pogodę i warunki jest niezbędne dla bezpiecznego wejścia.

W 1998 roku Francuz Marco Siffredi jako pierwszy zjechał z wierzchołka Tocllaraju na snowboardzie. W czerwcu 2014 roku słoweński narciarz ekstremalny Davo Karničar zjechał ścianą zachodnią, opisaną przez magazyn Red Bulletin jako technicznie najtrudniejszy zjazd w Andach.