Whittier Mansion, Zabytkowa rezydencja w Pacific Heights, San Francisco, Stany Zjednoczone.

Rezydencja Whittiera to czteropiętrowy dom z 30 pokojami przy 2090 Jackson Street, którego ściany z cegły wzmocnionej stalą oblicowano czerwonym piaskowcem z Arizony. Każde piętro ma około 3500 stóp kwadratowych (325 m²) powierzchni mieszkalnej; na drugim piętrze jest sześć sypialni, z których trzy mają prywatne marmurowe łazienki.

William Franklin Whittier zbudował rezydencję w latach 1894–1896, płacąc za nią ratami z sprzedaży swojej firmy farbiarskiej rodzinie Fullerów w 1893 roku. Po jego śmierci w 1917 roku córka Mattie Weir wynajmowała dom. W kwietniu 1941 roku tytuł przeszedł przez pośredników na Rzeszę Niemiecką, która zapłaciła 44 000 dolarów gotówką za konsulat zamknięty 15 lipca 1941 roku.

Rezydencja łączy elementy Richardsonian Romanesque i Renesansu, widoczne w rzeźbionych panelach mahoniowych i detailach metalowych. Wnętrze odzwierciedla rzemieślnictwo, które było ważne dla bogatych rodzin w San Francisco na przełomie XX wieku.

Rezydencja to prywatny budynek przy 2090 Jackson Street, między Laguna i Buchanan w Pacific Heights, nieotwarty regularnie dla zwiedzających. Elewację z czerwonego piaskowca z Arizony widać z chodnika; wnętrze jest dostępne tylko podczas okazjonalnych imprez prywatnych.

Konsulat nazistowski zajmował dom krócej niż trzy miesiące, od kwietnia 1941 do wydalenia niemieckich dyplomatów 15 lipca 1941. Sąsiedzi wynajęli adwokata Marvina Lewisa, by odwołać się od przeprowadzki przed San Francisco Planning Commission, a agent Charles M. Dufficy pozwał o prowizję, gdy został pominięty.