Kensington Plantation House, Przedwojenna rezydencja plantacyjna w Eastover, Stany Zjednoczone.

Kensington Plantation House to rezydencja z okresu sprzed wojny w Richland County z centralną miedzianą kopułą i skrzydłami bocznymi połączonymi łukowatymi kolumnadami po obu stronach. Struktura wykazuje elementy architektury Drugiego Cesarstwa Francuskiego z symetrycznym projektem w całej budowli.

Matthew Richard Singleton zmienił nazwę plantacji na Kensington po powrocie z Europy i odziedziczeniu jej po ojcu, pułkowniku Richardzie Singletonie. Rezydencję zbudowano w latach 1851–1854 według projektu charlestonskich architektów Edwarda Culliatta Jonesa i Francisa D. Lee, inspirowanego Luwrem i pałacem Fontainebleau. Zniewoleni rzemieślnicy heblowali cyprys i sosnę, formowali cegły, mieszali tynk i kuli żelazne elementy. Dom pozostał w rodzinie Singletonów do 1910 roku, w 1971 roku wpisano go do Krajowego Rejestru, a na początku lat 80. XX wieku odrestaurowała go firma Union Camp.

Nazwa Kensington zastąpiła Headquarters, gdy Matthew Richard Singleton i jego żona Martha Rutledge Kinloch przejęli posiadłość w latach 40. XIX wieku. Jacob Stroyer, zniewolony tu jako dziecko, opisał później w swojej autobiografii My Life in the South szkolenie na stajennego oraz 15 koni, 80 sztuk bydła i 217 świń, którymi się opiekował.

Rezydencja położona jest na wschód od Eastover i jest dostępna przez South Carolina Highway 764, co ułatwia dostęp samochodem. Odwiedzający powinni mieć na uwadze, że wiejska lokalizacja wymaga planowania z góry, a usługi na terenie mogą być ograniczone.

Trójdzielny portyk ma zmodyfikowane łuki korynckie i pilastry z głowami kóz, detal zapożyczony z Luwru i pałacu Fontainebleau przez architektów z Charleston Edwarda Culliatta Jonesa i Francisa D. Lee. Drewno cyprysowe i sosnowe, cegły, tynki i kute elementy dworu wykonali między 1851 a 1854 rokiem zniewoleni pracownicy plantacji.