Černý lom, Opuszczony kamieniołom wapienia w Pradze, Republika Czeska.

Černý lom to opuszczony kamieniołom wapienia w dolinie Dalejské údolí koło Pragi-Řeporyje, na wysokości 307 m n.p.m. Jego główna ściana, pierwotnie długa do 275 m i wysoka na 30 m, odsłania ciemne wapienie sylurskie przykryte jasnymi wapieniami dewońskimi. Dno kamieniołomu wypełniono później odpadami górniczymi z kamieniołomów Vokounka i Rokle.

Wydobycie w tym kamieniołomie, pierwotnie zwanym Kamčatka, zakończono około 1919 roku. Następnie większość dna wypełniono odpadami górniczymi z kamieniołomów Vokounka i Rokle po przeciwnej stronie doliny Dalejské údolí. W 1923 roku kolekcjoner skamieniałości František Hanuš (1860–1937) nazwał go Černý lom od ciemnych wapieni sylurskich.

Kamieniołom zawdzięcza nazwę ciemnym wapieniom sylurskim; kolekcjoner skamieniałości František Hanuš (1860–1937) nadał mu nazwę Černý lom w 1923 roku. Jego zachodnią część, bliższą kamieniołomu Mušlovka, nazwał „Lobolitová stráň” (zbocze lobolitów), gdzie po wiosennych roztopach znajdowano lobolity z rodzaju Scyphocrinites wielkości małej piłki, o ściankach grubości kilku milimetrów zamykających puste komory.

Kamieniołom leży na wysokości 307 m n.p.m. w dolinie Dalejské údolí koło Řeporyj w Pradze, na katastrze Holyně. Dno zostało w dużej mierze zasypane odpadami z kamieniołomów Vokounka i Rokle, które częściowo przykryły pierwotną długość 275 m i 30-metrową ścianę. Dojście zapewnia znakowany szlak turystyczny 3063 prowadzący przez dolinę.

Ciemne wapienie sylurskie nazwał w 1923 roku Černý lom (Czarny kamieniołom) kolekcjoner skamieniałości František Hanuš (1860–1937). W zwietrzałych różowych wapieniach dewońskich wschodniej ściany przebiega światowa granica sylur–dewon, wyznaczona w 1972 roku na kongresie geologicznym w Montrealu w Klonku koło Suchomastu. W gruzie znajdowane są lobolity, pływaki planktonicznych liliowców.