Zámka, Osada na wzniesieniu i grodzisko w Pradze-Bohnicach, Czechy

Zámka to osada na wzniesieniu i grodzisko na trójkątnym cyplu nad prawym brzegiem Wełtawy w Pradze-Bohnicach. Północna strona opada do doliny Drahany, a zachodni skalny stok został przekształcony przez kamieniołom. Po wschodniej stronie zachował się dwumetrowy wał, a na zachodzie rowek wycięty w skale służył prawdopodobnie do umocowania palisady.

Cypel był zasiedlony w środkowym eneolicie przez kulturę řivnáčską, następnie w epoce brązu (ceramika knowiska) i w okresie halsztackim. Zachowane wały pochodzą z wczesnego średniowiecza: mury wzniesione około 800–900 r. n.e. spłonęły pod koniec IX wieku i grodzisko prawdopodobnie nie zostało odbudowane. Václav Krolmus prowadził tu wykopaliska w latach 1849–1854, później Josef Ladislav Píč i Rudolf Turek.

Nazwa Zámka odnosi się do cypla i jego umocnień; sąsiedni rezerwat przyrody Zámky chroni zbocza zachodnie i południowe. Ceramika kultur řivnáčskiej, knowiskiej i halsztackiej znaleziona tutaj dokumentuje kolejne pradziejowe osadnictwo. Stanowisko badał Václav Krolmus w latach 1849–1854, później Josef Ladislav Píč i Rudolf Turek.

Łatwo dostępny jest tylko wschodni koniec cypla, gdzie prawdopodobnie znajdowało się wejście do grodziska; stoki południowe są bardziej strome, a zachodnia strona to skalista krawędź nad Wełtawą. Kamieniołom uszkodził część stanowiska, a wały zachowały się jako niewyraźna fala terenu na północy i dwumetrowy wał na wschodzie.

Rowek o długości 14 metrów wycięty w skalnym podłożu po zachodniej stronie, głęboki na 15–20 cm i szeroki do 40 cm, to słaby ślad palisady. Jego datowanie jest niepewne, a część zniszczyło wydobycie kamienia.