Štola Myší díra, Sztolnia górnicza w Litice nad Orlicí, Republika Czeska.

Štola Myší díra to 36-metrowy kanał wodny przebity w granitowym masywie pod zamkiem Litice w Litice nad Orlicí. Biegnie przez przesmyk między górą Kletná a zamkowym ostrogem nad rzeką Divoká Orlice. W 1931 r. został poszerzony, obudowany betonem i wyposażony w zastawkę; przy wylocie znajdują się komora wyrównawcza i jaz o wysokości dwóch metrów i długości 28,8 metra.

Štola Myší díra została przebita w masywie granitowym pod zamkiem Litice w latach 1495–1521 za panowania rodu Pernštejnów. Prawdopodobnie służyła jako budowla przeciwpowodziowa chroniąca zabudowania w dolinie pod zamkiem przed Divoką Orlicą. W 1931 r. kanał poszerzono, wyłożono betonem i wyposażono w zastawkę; drewniany jaz naprawiono i zabetonowano w tym samym roku. W latach 1931–1932 zbudowano małą elektrownię wodną, pierwszą w pełni zautomatyzowaną w Czechosłowacji, uruchomioną 1 kwietnia 1932 r.

Kanał jest chronionym zabytkiem kultury Czech, wpisanym osobno od małej elektrowni wodnej, którą zasila. Nazwa Myší díra („mysia dziura”) pochodzi od wąskiego, 36-metrowego przejścia wybitego w granicie. Sąsiedni jaz na Divokiej Orlicy, odbudowany w betonie w 1931 r., ma 2 m wysokości i 28,8 m długości.

Kanał przechodzi przez skalną szyję między górą Kletná (535 m) a ostrogą zamku Litice, gdzie Divoká Orlice opływa skalny cypel zwany Hřebínek. Sztolnia ma 36 m długości; przy jej wylocie stoi komora wyrównawcza posadowiona na litej skale, a murowany jaz na rzece ma 2 m wysokości i 28,8 m długości. Woda płynie od jazu na 66,829 km rzeki rurociągiem o długości 90 m i spadku 24,5 m do małej elektrowni.

To nie kopalnia, lecz kanał wodny przebity w granicie skalnego cypla zamku Litice w latach 1495–1521 za Pernštejnów, prawdopodobnie po to, by odprowadzać powodzie od domów w dolinie. Od lat 1931–1932 zasila małą elektrownię wodną, pierwszą w pełni zautomatyzowaną w Czechosłowacji, uruchomioną 1 kwietnia 1932 roku.