Stronghold Dobrovítov, Dom warowny w Dobrovítov, Republika Czeska.

Dobrovítov to parterowy dom obronny o planie w kształcie litery T i dachu dwuspadowym, którego nowoczesne elewacje są gładkie po utracie fragmentów sgraffita widocznych przed 1962 rokiem. Wnętrze zachowało elementy renesansowe z drugiej połowy XVI wieku: pomieszczenia parteru mają sklepienia kolebkowe z trójkątnymi lunetami i grzbietami. Do chronionego zespołu należy też fragment budynku gospodarczego.

Warownia jest po raz pierwszy wzmiankowana w 1533 roku, gdy Jiří Dobrovítovský z Újezda zapisał niewielki majątek wnukom Václavowi i Jiříemu Špetle. Budynek renesansowy powstał około tego czasu; starsza siedziba gotycka stała prawdopodobnie na wschód od kościoła św. Wacława, gdzie w 1972 roku zasypano głębokie piwnice. W 1560 roku Jiří Špetle sprzedał Dobrovítov Ernestowi Bawarskiemu, a od 1571 roku należał do rodu Šaraticów. Kilkakrotnie splądrowany w latach 1620–1627, utracił funkcję rezydencjalną i służył sąsiedniemu folwarkowi; od 1924 roku przebudowano go na mieszkania.

Nazwa Dobrovítov pochodzi od rodziny założycieli wsi; Jiří Dobrovítovský z Újezda był właścicielem majątku, gdy warownię po raz pierwszy wzmiankowano w 1533 roku. Od XVII wieku budynek służył sąsiedniemu folwarkowi, a w latach dwudziestych XX wieku przebudowano go na mieszkania. Głęboka gotycka piwnica na wschód od kościoła św. Wacława, której wejście zasypano w 1972 roku, wskazuje miejsce starszej siedziby.

Warownia stoi we wsi Dobrovítov, na południe od Čáslavia, w powiecie Kutná Hora. To jednopiętrowy budynek na planie litery T ze spadzistym dachem, dziś mieszkalny, więc ogląda się go z zewnątrz; na terenie zachował się też fragment budynku gospodarczego. Wejście do dawnych gotyckich piwnic na wschód od kościoła św. Wacława zasypano w 1972 roku.

Starsza gotycka siedziba stała prawdopodobnie na wschód od kościoła św. Wacława, gdzie zachowały się głębokie gotyckie piwnice, których wejście zasypano w 1972 r. Inwentarz z 1628 r. wymienia cztery izby, kuchnię, spiżarnię i piwnicę oraz staw zasilający fosę. Do 1962 r. na elewacjach widoczne były ślady sgraffita.