Evangelical church, Kościół protestancki w České Budějovice, Republika Czeska

Kościół ewangelicki w Czeskich Budziejowicach to neoromański budynek z 1899 roku, zaprojektowany przez architekta Viktora Schwerdtnera i wykonany przez miejscowego budowniczego Josefa Hauptvogla. Szczytowa część środkowa ma okno biforyjne i niewielką wieżyczkę na dachu; stopniowany portal wejściowy ma kolumny z sześciennymi głowicami i pleciony sznur w archiwolcie. Na piętrze znajduje się płasko kryta sala modlitw, dostępna schodami i windą od strony dziedzińca, otwarta arkadą na nawę boczną i zakończona apsydą; na parterze są sala parafialna i mieszkanie pastora.

Po patencie protestanckim z 1861 r., który przyznał równość wyznaniom w monarchii habsburskiej, w 1868 r. założono w Czeskich Budziejowicach wspólnotę protestancką jako filię kościoła luterańskiego w Linzu, podniesioną w 1910 r. do rangi samodzielnej parafii. Architekt Viktor Schwerdtner zaprojektował kościół, wzniesiony w 1899 r. przez miejscowego budowniczego Josefa Hauptvogla; kamień węgielny położono 9 lipca 1899 r., a poświęcenie odbyło się 8 grudnia 1899 r. Do 1945 r. parafia należała do Niemieckiego Kościoła Ewangelickiego w Czechach, na Morawach i na Śląsku, a od 1959 r. budynek należy do Ewangelickiego Kościoła Czeskich Braci.

Budynek należy od 1959 roku do Ewangelickiego Kościoła Braci Czeskich; do 1945 roku gmina była częścią Niemieckiego Kościoła Ewangelickiego w Czechach, na Morawach i na Śląsku. Sala modlitw na piętrze, dostępna przez schody od podwórza i windę, nadal służy nabożeństwom, a na parterze mieszczą się sala parafialna i mieszkanie pastora.

Sala modlitw znajduje się na piętrze, dostępna schodami i windą od strony podwórza; na parterze mieszczą się sala parafialna i mieszkanie pastora. Budynek wpisuje się w linię kamienic przy ulicy 28. října, więc łatwo przejść obok, nie zauważając środkowej osi ze szczytem i jej biforyjnego okna.

Budynek ma oficjalny status zabytku kulturalnego Republiki Czeskiej, co oznacza, że państwo chroni i nadzoruje jego zachowanie. Ten status zapewnia, że tkanka architektoniczna miejsca pozostaje niezmieniona dla przyszłych pokoleń.