Grobowiec Buquoyów, Neogotycka kaplica i grobowiec w Nové Hrady, Republika Czeska.

Grobowiec Buquoyów to neogotycka kaplica grobowa zbudowana w latach 1902–1904 według projektu Josefa Schulza, na wschodnim krańcu cmentarza w Novych Hradach. Ma plan krzyża, kryptę na parterze i kaplicę na piętrze dostępną po dwubiegowych schodach, pięcioboczne prezbiterium oraz spiralne schody do wieży dzwonnej. Mury są z cegły licowej, dekoracja z piaskowca, a podstawa i trzony kolumn z granitu.

Rodzina Buquoyów nabyła Nové Hrady, Rožmberk i Libějovice w 1620 roku, gdy cesarz Ferdynand II przekazał skonfiskowane dobra generałowi Karelowi Bonaventurze Buquoyowi po bitwie na Białej Górze. Neogotycki grobowiec zbudowano w latach 1902–1904 na trzecim cmentarzu w Novych Hradach, założonym w 1810 roku, według projektu architekta Josefa Schulza, wykonanego przez budowniczego Karela Bůžka dla hrabiego Karela Bonaventury Buquoy-Longuevala.

Nad dolnym portalem znajduje się piaskowcowa płaskorzeźba z herbem Buquoyów trzymanym przez dwa gryfy i francuską dewizą DIEU ET MON ROI (Bóg i mój król). Złocona mozaika nad wejściem do kaplicy przedstawia Madonnę Záblatską, koronowaną przez dwa anioły i stojącą na półksiężycu, a pod nią herby Buquoyów i Rogendorfów.

Grobowiec znajduje się na wschodnim krańcu cmentarza przy ulicy Vitorazská, trzeciego cmentarza miasta, założonego w 1810 roku. Jest udostępniany tylko w ramach oprowadzań po mieście, więc przed podróżą ustal termin w punkcie informacji turystycznej w Novych Hradach. Sala żałobna w krypcie nadal służy do uroczystości.

Mozaika nad wejściem do kaplicy jest często błędnie przypisywana Maxowi Švabinskýemu; wykonał ją monachijski artysta Luigi Solerti według Madonny z Záblatí, obrazu przechowywanego od końca XVII wieku w kościele świętych Piotra i Pawła w Novych Hradach. Wizerunek przywiózł Karel Bonaventura Buquoy z bitwy pod Záblatí w 1619 roku.