Church of Saint Roch, Kościół renesansowy w Hradčanach, Praga, Republika Czeska

Kościół św. Rocha to późnorenesansowa jednonawowa budowla z elementami gotyckimi i złożonym planem: prostokątna nawa z prezbiterium o tym samym kształcie, dwie pięciokątne kaplice boczne i pięciokątna apsyda przywodzące na myśl ramiona krzyża. Nawa nakryta jest sklepieniem kolebkowym z dwiema parami trójkątnych lunet.

W 1599 roku, podczas epidemii dżumy w Czechach, Rudolf II ślubował zbudować kościół ku czci świętych Sebastiana i Rocha; kamień węgielny położono 7 czerwca 1603 roku na miejscu zrujnowanej kaplicy świętych Feliksa i Adaukta. Stan surowy ukończono przed śmiercią cesarza w 1611 roku, a w 1617 roku kościół poświęcił arcybiskup Jan Lohelius. Zniesiony w 1784 roku za Józefa II, służył jako kuźnia, zanim opat Zikmund Antonín Starý go odrestaurował i ponownie poświęcił 15 października 1882 roku.

Kościół poświęcony jest św. Rochowi, jednemu z patronów od zarazy, którym Rudolf II obiecał w 1599 roku nowy kościół, obok św. Sebastiana. Cesarz Ferdynand II i cesarzowa Eleonora kazali ustawić trzy barokowe ołtarze dla trzech świętych od zarazy: Rocha w apsydzie, Sebastiana i Antoniego Pustelnika w bocznych wnękach.

Dostęp do kaplicy odbywa się przez Strahovské nádvoří w dzielnicy Hradčany w Pradze, gdzie odwiedzający mogą odkrywać zarówno jej cechy architektoniczne, jak i religijne znaczenie. Miejsce jest łatwo dostępne pieszo i znajduje się w pobliżu innych atrakcji klasztoru.

Trzy barokowe ołtarze kościoła ufundowali cesarz Ferdynand II i cesarzowa Eleonora. W 1684 roku pochowano tu budowniczego Jana Jiříego Gottwiga, a w 1713 roku malarza Krodla. Podczas najazdu pruskiego kościół został uszkodzony przez ostrzał artyleryjski i odnowiony w latach 1747-1748, gdy na ołtarzu głównym umieszczono obraz św. Rocha pędzla F. X. Palka.