Stary Ratusz w Taborze, Gotycki ratusz w Taborze, Republika Czeska

Stary ratusz Tábora to konstrukcja od końca gotyku z wysoką wieżą i murami z kamienia, które wznoszą się z centralnego placu. Budynek wykazuje typowe cechy swojego okresu, w tym łukowe okna, dekoracyjne elementy z kamienia i wyraźny akcent pionowy, który wyróżnia go spośród otaczających struktur.

Budowę ratusza rozpoczęto pod koniec XV wieku, po tym jak Tábor w 1437 roku stał się miastem królewskim, a ukończono w 1521 roku, co upamiętnia inskrypcja przy schodach prowadzących do gotyckiej sali. Mistrz kamieniarz Staněk wzniósł go w miejscu trzech rozebranych domów. Antonio de Alfieri wprowadził zmiany barokowe około 1679 roku, w 1839 roku powstała fasada empire, a Josef Niklas nadał budynkowi neogotycką formę w latach 1874–1878.

Sklepienie sieciowe sali wspiera się na dwóch ośmiobocznych filarach, których wsporniki mają rzeźbione motywy ludzkie i zwierzęce; tradycja widzi w dwóch męskich głowach Jana Žižkę i Prokopa Holého, najsłynniejszych dowódców polnych wojsk Tábora. Nad głównym wejściem kamień datowany na 1515 rok ukazuje herb miasta w ramie z suchych gałęzi, z postaciami Žižki, Jana Husa, Hieronima Praskiego oraz Adama i Ewy, a także monogram Wendela Roskopfa.

W budynku mieści się Muzeum Husyckie, a średniowieczne piwnice pod skrzydłem północnym są udostępnione zwiedzającym od 1947 roku; wejście do podziemi Táboru znajduje się na parterze. Sala gotycka i zegar wieżowy są na wyższych kondygnacjach, do których prowadzą otwarte schody z 1527 roku na dziedzińcu.

Piwnice ratusza łączą się z podziemiami Táboru, siecią przejść powstałą przez połączenie piwnic domów mieszczańskich z piwnicami ratusza pod skrzydłem północnym. Wejście do tych przejść znajduje się w budynku. Podziemia są udostępnione zwiedzającym od 1947 roku.