Lázeňská kolonáda, kolumnada zdrojowa, narodowy zabytek kultury w Mariańskich Łaźniach, Czechy

Lázeňská kolonáda, zwana też kolumnadą Maksyma Gorkiego, to neobarokowa kolumnada z żeliwa o długości 180 metrów, odlana w hutach w Blansku i zmontowana w latach 1888–1889 według projektu Hansa Mikscha i Juliana Niedzielskiego. Jej odrestaurowany sufit kasetonowy zdobią freski Josefa Vyleťala o temacie „Pragnienie człowieka, by latać”, a ściany – brązowe reliefy Antonína Kuchařa.

Struktura powstała w 1888 roku podle projektów wiedeńskich architektów Hans Micksha i Juliana Niedzielskiego. Jej żelazne komponenty wytwarzano w hutach Blansko na Morawach.

Kolonada nosi imię Maksyma Gorkiego, który przebywał w Mariánskich Lázniach w latach 1923–1924; w 1951 roku, w środku sezonu, miasto uczciło tego gościa, nadając budowli jego imię. Freski sufitowe Josefa Vyleťala z 1979 roku noszą tytuł „Touha člověka létat” (Pragnienie człowieka, by latać), a brązowe reliefy na ścianach wykonał Antonín Kuchař.

Kolonada stanowi rdzeń głównego deptaka uzdrowiskowego i łączy pawilon Źródła Krzyżowego z pawilonem źródeł Rudolfa i Karoliny oraz ze Śpiewającą Fontanną. Kryty żeliwny chodnik chroni przed deszczem, a przebudowa z 1986 r. skróciła go przez usunięcie przybudówki targowej.

Podczas Drugiej Wojny Światowej struktura prawie została rozebrana na materiały do produkcji broni, ale pozostała w jednym kawałku. Oznacza to, że jej żelazna struktura i artystyczne zdobienia z XIX wieku są w dużej mierze w oryginalnym stanie.