Klasztor kartuzów św. Brunona w Valdicach, Klasztor kartuzów w Valdice, Republika Czeska.

Kartuzja w Valdicach to dawny klasztor kartuzów koło Jičína, rozpoczęty w 1630 roku według projektu Andrei Spezzy i ukończony w 1655 roku przez Giovanniego Battistę Pieroniego. Zabudowania ułożone są symetrycznie wzdłuż osi wschód-zachód, a w środku stoi kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, trójnawowa bazylika z trzema parami kaplic bocznych, zamknięta kwadratem wirydarza. Jasna kamienna fasada ma czarny zegar w przyczółku, posągi czterech patronów w niszach, a u góry latarnię z kopułą i krzyżem.

Wallenstein ufundował kartuzję jako północne zamknięcie swojego planu architektonicznego dla Jiczyna. Andrea Spezza sporządził projekt w 1627 roku; budowę rozpoczęli w 1630 roku Giovanni Battista Spezza i Franz Latomus, prowadząc ją do 1655 roku. W 1782 roku Józef II zniósł klasztor; w latach 1855–1856 administracja austriacka przebudowała go na więzienie, działające do dziś.

Klasztor reprezentuje kartuzjańską tradycję życia zakonnego, gdzie mnisi żyli w indywidualnych celach poświęconych medytacji i rygorystycznym praktykom duchowym. Ten sposób życia pozostawił widoczne ślady w tym, jak są rozmieszczone i połączone budynki.

Teren służy jako więzienie od połowy XIX wieku i pozostaje jednym z najsilniej strzeżonych zakładów karnych w Czechach, więc nie jest udostępniony zwiedzającym. Dawny kościół klasztorny oraz kolumnę z figurą św. Jana Nepomucena z 1698 roku można oglądać z zewnątrz w Valdicach koło Jiczyna.

Wallenstein kazał zbudować w kościele kamienne mauzoleum na swój pochówek, a jego ciało przewieziono tam z Chebu po zamachu. Szczątki przeniesiono później do kaplicy zamkowej w Mnichovo Hradišti, dlatego grobowiec nie zatrzymał go na stałe.