Kościół św. Idziego w Pradze, Kościół gotycki o rodowodzie romańskim na Starym Mieście, Praga, Czechy

Kościół św. Idziego to trójnawowa świątynia gotycka o romańskim rodowodzie, z jasnożółtymi murami na szarym kamieniu, czerwonym dachem z dachówek i małą ciemną kopułą. Wieża południowa ma okrągły czarny zegar ze złotymi cyframi rzymskimi i stromy ciemny hełm; na fasadzie zachodniej widnieją herby biskupów Jana IV z Dražic i Arnošta z Pardubic.

Kościół romański jest poświadczony w 1238 r., gdy biskup Jan II z Dražic założył przy nim kapitułę kolegiacką. Od 1339 r. biskup Jan IV z Dražic kazał go przebudować w stylu gotyckim na trójnawową halę z dwiema wieżami od zachodu; dzieło kontynuował arcybiskup Arnošt z Pardubic, a konsekracja odbyła się 4 maja 1371 r. Piorun 28 czerwca 1432 r. spalił cały dach i stopił dzwony.

Od 7 maja 1625 r., gdy Ferdynand II przekazał kościół dominikanom, zakon sprawuje w nim posługę wraz z przyległym czteroskrzydłowym klasztorem. Kościół jest też świątynią parafialną polskiej parafii w Pradze, której patronem od 27 kwietnia 2014 r. jest św. Jan Paweł II. Warto dostrzec freski V. V. Reinera z lat 1734–1735 sławiące zakon.

Kościół stoi na Starym Mieście między ulicami Husova, Jilská, Jalovcová i Zlatá, a wejście prowadzi od Jilskiej. Zespół klasztorny jest czynnym konwentem dominikanów, dlatego części poza kościołem są zamknięte dla zwiedzających. W wieży południowej wiszą dzwony; na fasadzie zachodniej nad wejściem znajdują się herby biskupów Jana IV z Dražic i Arnošta z Pardubic.

Fresk nad ołtarzem głównym przedstawia św. Idziego z ranną łanią, a malarz kazał wykuć w sklepieniu wnękę ze sztucznymi stalagmitami imitującą jaskinię, doświetloną okienkiem w jej szczycie. Kościół przechowuje też najstarszy dzwon Pragi, „Idzi”, ważący około 2800 kg, przelany w 1437 r. przez ludwisarza Hieronima po tym, jak pożar od pioruna stopił dzwony.