Vlhošť, Szczyt górski w północnych Czechach, Republika Czeska

Wilschtberg, najwyższy szczyt Kokoříska o wysokości 614 m, to fonolitowy rdzeń, który około 31 milionów lat temu przebił otaczający piaskowiec. Na zboczach leżą blokowe terasy piaskowcowe, a całe wzgórze porasta las, dlatego widok ogranicza się do skalnych teras po południowo-zachodniej stronie.

Góra została po raz pierwszy wzmiankowana na piśmie w 1406 roku jako „in Wlhossti”. W 1793 roku František Ambrož Reuss opisał jej fonolitowe ciało i rozpoznał w nim kryształy skalenia i amfibolu; jego syn August Emanuel Reuss wykorzystał później górę w pracach nad stratygrafią czeskiego basenu kredowego. Szczyt i południowo-zachodnie zbocza stały się rezerwatem przyrody w 1998 roku.

Nazwa Vlhošť pochodzi prawdopodobnie od imienia Vělgost, czyli „wzgórze Vlhosta”; mniej prawdopodobna hipoteza wiąże ją z Velhošť lub Velehošť, a pierwszy człon może pochodzić od germańskiego wild/wilth, „dziki”. Szczyt porasta las i nie prowadzi na niego znakowany szlak; żółty szlak okrąża górę.

Szlaki prowadzące na szczyt są wyraźnie oznakowane i zaczynają się z pobliskich parkowisk. Odwiedzający powinni mieć solidne obuwie i być przygotowani na zmienne warunki ścieżki w zależności od pory roku.

Rdzeń szczytu tworzy fonolit, który około 31 milionów lat temu wdarł się w otaczający piaskowiec; geolog Franz Hantschel uważał go za lakolit i spierał się o to z Hermannem V. Graberem, który nazwał Vlhošť kopułą fonolitową.