Al Naslaa, Formacja piaskowcowa z petroglifami w Taimie, Arabia Saudyjska

Al Naslaa to skała piaskowcowa o wysokości około 6 metrów i szerokości 9 metrów, rozdzielona pośrodku na dwa bloki, z których każdy stoi na niewielkim cokole, oddzielone wąską prostą szczeliną. Jej południowo-wschodnia ściana pokryta jest licznymi petroglifami, w tym końmi i koziorożcami, a czerwono-pomarańczowy kamień ma poziome warstwy.

Obszar oazy Tayma po raz pierwszy zbadał i zmapował Charles M. Doughty w 1877 roku, a jego materiały ukazały się w książce "Travels in Arabia Deserta" w 1888 roku. W 1883 roku francuski podróżnik Charles Huber dotarł do Al Naslaa i opisał pęknięcie skały, które według źródeł pozostaje w stanie, w jakim je zastał.

Południowo-wschodnia ściana pokryta jest licznymi petroglifami, w tym wizerunkami koni i koziorożców. Arabska nazwa صخرة النصلة odnosi się do samej szczeliny. Francuski podróżnik Charles Huber dotarł do skały w 1883 roku i opisał jej stan, który uznał za niezmieniony względem wcześniejszych relacji.

Al Naslaa leży około 50 km na południe od oazy Tayma i jest dostępna drogą przez pustynię, dlatego zaleca się samochód terenowy i miejscowego przewodnika znającego trasę. Skała stoi samotnie na piasku, bez cienia i udogodnień; zabierz wodę i ochronę przeciwsłoneczną i przyjedź rano. Petroglify znajdują się na południowo-wschodniej ścianie, najlepiej oświetlonej wczesnym rankiem.

Petroglify na południowo-wschodniej ścianie przedstawiają m.in. konie i koziorożce, a na dolnym prawym bloku widać blade białe graffiti z literami „B” i „U”. Geolodzy wciąż spierają się, czy prosta szczelina powstała wskutek naturalnych spękań, pęknięć tektonicznych czy zamarzania i rozmarzania.