Shintomi-za

Shintomi-za był drewnianym teatrem z oddzielonymi loża-mi dla grup czteroosobowych, ze stoiskami sprzedającymi przekąski, fotografie i napoje rozmieszczonymi w całym obiekcie. Scena zawierała tradycyjne elementy projektu, w tym przejście hana michi i naturalne dekoracje sceniczne wykorzystujące rośliny doniczkowe, bambus i krzewy.

Teatr został założony w 1878 roku jako zamiennik dla Morita-za po pożarze, który zniszczył poprzednie miejsce, i był w użytku aż do wielkiego trzęsienia ziemi Kanto w 1923 roku. Okres ten oznaczał znaczący rozwój nowoczesnego teatru kabuki w Tokio w końcu 1800 i na początku 1900 roku.

Scena zawierała tradycyjne elementy, takie jak przejście hana michi oraz naturalne dekoracje z drzewami doniczkowymi i bambusem.

Teatr otwierał się około jedenastej rano i pozostawał otwarty do około ósmej wieczorem, wspierany przez pobliskie domy herbaty i restauracje. Otaczająca okolicę oferowała wygodne udogodnienia do przerw między przedstawieniami i odświeżenia.

W 1879 roku teatr zaprezentował Hyōryū Kidan Seiyō Kabuki, wczesną produkcję eksperymentalną, która próbowała łączyć elementy zachodnie z tradycyjnymi japońskimi występami kabuki. Ten spektakl zademonstrował gotowość miejsca do dostosowania się do zmieniających się gustów publiczności i przyciągnięcia nowych odwiedzających.