Gmach przy placu Sejmu Śląskiego 2 w Katowicach, Centrum kultury w Katowicach, Polska

Gmach przy placu Sejmu Śląskiego 2 to budynek użyteczności publicznej w stylu późnego modernizmu, ukończony w 1979 roku, zaprojektowany przez Zdzisława Stanika z Biprohutu. Konstrukcja nadziemna opiera się na stalowym szkielecie, a rustykalnie wykończone podpory kontrastują z białymi blaszanymi kasetonami elewacji wykonanymi przez Mostostal Zabrze. Narożniki ścian są zaokrąglone, by lepiej wkomponować obiekt w ciasne otoczenie. Mieści podwieszaną salę na 1007 miejsc, obecnie Salę Koncertową im. Grzegorza Fitelberga.

Gmach wznoszono od wiosny 1977 roku z inicjatywy Komitetu Wojewódzkiego PZPR; głównym pomysłodawcą był I sekretarz Zdzisław Grudzień, od którego nazwiska wzięła się potoczna nazwa obiektu. Projekt sporządziło Biuro Projektów Przemysłu Hutniczego pod kierunkiem Zbigniewa Antoszewskiego, a głównym architektem był Zdzisław Stanik. 10 grudnia 1979 roku budynek oddano do użytku jako Centrum Kształcenia Ideowo-Wychowawczego Kadr Robotniczych. W 1983 roku utworzono w nim Centrum Kultury, późniejsze Górnośląskie Centrum Kultury, przekształcone następnie w Katowice – Miasto Ogrodów.

Potoczna nazwa Dezember Palast, czyli „pałac Grudnia”, pochodzi od Zdzisława Grudnia, I sekretarza KW PZPR, który zainicjował budowę. Od 2010 roku mieści się tu Centrum Kultury Katowice im. Krystyny Bochenek, przekształcone w instytucję Katowice – Miasto Ogrodów; działają też Teatr Korez, Jazz Club Hipnoza i redakcja „Ultramaryny”, a w gmachu odbywają się wystawy, festiwale i koncerty.

Gmach stoi przy placu Sejmu Śląskiego, w pobliżu głównej osi Katowic, i można do niego dojść pieszo z Rynku lub dworca. Monumentalna sala od strony placu ma 1007 miejsc i służy koncertom oraz wydarzeniom; przed wizytą sprawdź program instytucji Katowice – Miasto Ogrodów.

Sala koncertowa ma 1007 miejsc i jest konstrukcją podwieszaną na czterech słupach zakotwiczonych w blokach żelbetowych. Sprowadzono do niej 1008 foteli z Hiszpanii, zapłaconych węglem. Akustyka była odwrócona: najlepsza słyszalność panowała na scenie, nie na widowni.